We zijn vertrokken!

We zijn vertrokken!

En wat een vertrek was het! Na een laatste nachtje in de Amsterdam marina hebben we de boot ’s middags overgevaren naar Wilhelmina-Dok. Daar hadden we de afscheidsborrel gepland. Gewoon allemaal heel rationeel van tevoren bedacht. Om half twee leggen we de boot neer om een borreltje te doen en dan rond vier uur varen we weg. Simpel toch?! Niet dus!

We hadden van tevoren best een idee van wie er in ieder geval zouden komen, maar dat het zo ontzettend druk zou zijn hadden we echt niet durven dromen. Daar stonden we dan ineens tussen zo veel mensen die ons dierbaar zijn. En iedereen was lief, leuk, geïnteresseerd, verdrietig en blij tegelijkertijd. We renden heen en weer om rondleidingen te geven op de boot, iedereen een handje te geven en om heel veel cadeaus in ontvangst te nemen. Totdat iemand aangaf dat we naar boven naar een zaaltje moesten met z’n allen. Huh? Maar dit hadden wij niet gepland. Na jaren voorbereiden was er ineens dan toch een moment waar wij totaal niet op voorbereid waren. Geen idee hebbende wat er komen ging, namen we plaats bij een TV-scherm. Toen die aanging en er een film ging spelen, beseften we ineens wat er komen ging. Onze vrienden hadden een film gemaakt voor ons, waarin onze vrienden en familie vertelden wat ze vinden van onze reis. Uren aan beeldmateriaal en dagen editen gaf ons een kijkje in hoe iedereen tegen ons naderende vertrek aankeek. Zelfs familie die ze niet kenden en vrienden uit het buitenland stonden op de film! En dan besef je pas echt wat je eigen keuze om iets gaafs te gaan doen betekent voor mensen om je heen. Tuurlijk heb je daar met velen al over gesproken en denk je daar een idee over te hebben, maar als dat dan allemaal samen komt op dat moment is dat stiekem best heftig. En vaar dan nog maar eens weg!

Maar varen zullen we! Dit is tenslotte waar we de laatste 4,5 jaar naartoe hebben gewerkt. Ondanks dat het echt heel lastig was om op zo’n moment te gaan, voelde het fijn om na jaren voor te bereiden eindelijk te kunnen gaan. Een voor een hebben we van iedereen afscheid genomen. We hebben mensen geknuffeld die we voor het eerst zagen en mensen die we al meer dan 30 jaar kennen. Op dat moment maakt dat niet uit, iedereen was zo ontzettend lief. En dan loop je dus tussen iedereen door naar je eigen bootje om voor de laatste keer vóór de reis weg te varen. Als je lachend kunt huilen, omdat je je gelukkig verdrietig voelt en tegelijk afscheid neemt omdat je niemand kunt missen, gaat er wel iets door je heen. Wij stonden bovenop de apenrots, maar verklaarde onszelf tegelijkertijd voor gek dat we deze mensen achterlieten. We gooiden de trossen los en keken nog een laatste keer om. En nog een keer……en nog een keer……en nog een keer. Heel bizar!

En dan ben je dus op reis. Het is nu echt begonnen. We voeren het Amsterdamse IJ af om via het Noordzeekanaal richting de zeesluizen van IJmuiden te varen. Ik denk dat we nog nooit zo weinig tegen elkaar gezegd hebben tijdens een tocht. Joris is op een gegeven moment even naar z’n hut gegaan en ik heb mijn koptelefoon opgezet. Beide met onze eigen emoties en gedachten om te proberen alles even op een rijtje te krijgen. Gelukkig is het Noordzeekanaal heel eenvoudig en saai, dus we hadden genoeg tijd om te mijmeren. Ik heb dit kanaal al meerdere malen gevaren, maar het is nog nooit zo snel gegaan voor mijn gevoel.

Na een paar uurtjes kwamen de sluizen al in zicht. Joris kwam weer naar boven, zodat we samen de sluis in konden. Het is grappig om te zien hoe je op dat moment allebei snel overschakelt naar de praktische modus. Zo’n boot moet toch gewoon gevaren worden en ondanks dat we een autopilot hebben die kan sturen, heb ik de functie nog niet gevonden waarmee de boot zichzelf aanlegt. Gat in de markt?!

En dan gaan de sluisdeuren open en ligt de zee (en de wereld) voor je open. Nu gaat het dus echt gebeuren! Nou ja, totdat we achter die sluisdeuren ook grote grijze wolken aan zagen komen met lichtflitsen. Geen vuurwerk om ons afscheid te vieren, maar lekker oer-Hollands onweer. Daarnaast zagen we de golven op de golfbrekers slaan in de verte en hadden we gewoon nog wat klussen die gedaan moesten worden, voordat we in wat slechter weer konden varen. Dan maar even de haven van IJmuiden in. Die ligt namelijk buiten de sluizen. Dan kunnen we even rustig eten en wat klussen uitvoeren, voordat we verder gaan. Plannen zijn er om bijgesteld te worden.

We merkten dat van de andere 14 zeilboten die in de sluis lagen er precies 14 ook de haven invoeren. In een treintje voeren we de haven in en een voor een zocht iemand een plekje om af te meren. Ons bijgestelde plan was populair dus. Rustig zochten we een plekje voor onszelf. Een box waar boten tot 14m inpassen en dus ruim genoeg voor onze boot. De haven van IJmuiden is wel wat lastig, omdat je de lijnen niet om de palen kan gooien. Je moet de lijn bij de paal, met de hand, door een opening voeren. Best simpel als je, net als onze buren, vier man aan boord hebt. Eentje stuurt, twee voeren de achterlijnen door de palen en eentje staat voorop om de voorkant vast te leggen. Wij zijn met z’n tweeën. Toch merken we dat er al genoeg routine in zit tussen ons twee. Een stuurt en de ander legt één lijn om de juiste paal. Degene die stuurt kan de wind (en stroming) en die ene lijn dan gebruiken om de boot te controleren. De ander kan dan rustig de volgende lijn vastmaken. Dat ging soepeltjes.

De boot lag en de motor kon uit. Zoals gewoonlijk even 5 minuutjes zitten om te ontspannen en te overleggen wat we gaan doen. En toen was daar de man met de hamer. Al die spanning en emotie van de afgelopen weken en dag roken hun kans. We waren kapot! Het bijgestelde plan werd voor een laatste keer die dag bijgesteld. We gaan lekker voor een laatste keer in Nederland met z’n tweeën even een hapje eten in het restaurant bij de haven en daarna lekker slapen. Morgenochtend pakken we die klussen aan en daarna op stap. Een wereldreis mag in één keer. Maar het hoeft niet. Slaap lekker.

14 Comments

  1. Iliana + Andy

    Sweet read, thank you for sharing! We were there in spirit, and have checked out as many videos as we could of your send off (yay Facebook!)
    Wishing you great sailing weather and wonderful views! So happy that your adventure has begun.
    (Thank you Google translate!)

    Andy + Iliana

  2. Kitty Geertman

    Liefste lieverds, als je lachend kunt huilen en verdrietig gelukkig kunt zijn. Precies dat. Had ik al gezegd dat ik onwijs fakking trots op jullie ben? High fives! 😘

  3. Gerrit Kouwenhoven

    Plannen heel wijs 2x bijgesteld mannen. Dat aanmeren zien we hier ook steeds bij het voetveer. Eén mannetje met een lijntje, tegen de stroom en bijsturen.
    Vraagje, kan ik hier ook een fotootje plaatsen?

    1. pantarhei_usr

      Hoi Gerrit,

      Hier kan dat nog niet, maar wel op de facebook pagina denk ik.

      Groetjes,
      Bert

  4. Diana

    lieve lieve mannen,

    Ondanks het feit dat ik er niet was om jullie samen met iedereen uit te zwaaien en even flink te knuffelen heb ik zeker wel aan jullie gedacht!
    Bert, mijn broertje die mijn broertje eigenlijk helemaal niet Is maar omdat zijn achternaam mee zit en in de familie Is gesmolten na een hele gekke avond bij de familie thuis toch voelt als mijn broertje. Geniet van alle mooie momenten, heb een behouden vaart, jaag niet teveel achter de korte rokjes aan van de mooie vrouwen, maak geweldige herinneringen en heb plezier met iedereen die je leert kennen. Iedereen die het genoegen mag hebben om jou te leren kennen mag zich godverdomme enorm gelukkig prijzen!

    En dan jij, gekke Joris, lieve Joris, ik ken je van de wijk. Joris de mooi boy met zijn guitige lach. Ook voor jou een behouden vaart, veel mooie herinneringen maken en ook niet teveel meiden het hoofd op hol brengen!

    Zorg goed voor elkaar. Trots ga ik jullie ervaringen op de voet volgen.

    stay safe sailors

    Kus Diaan

  5. José

    Mooi verhaal lieve mannen! Klinkt goed allemaal! Trots, zegt Kitty! Ja, dat ben ik ook! En op die trots en blije verdrietigheid en al die goede wensen van al die lieve mensen bij het afscheid kunnen jullie vast nog een hele tijd teren. Kijk nu al weer uit naar het volgende verhaal! Xxx mama / José

  6. Gijsje

    Hoi lieve schatten,

    Waarom hield ik het zaterdag bijna droog en moet ik nu even huilen??
    Wat een mooi verhaal. De start was prachtig, ga zo door.
    Liefs, mamma, Gijsje.

  7. José

    Lieve jongens. Mooie verhalen kunnen we tegemoet zien. Dit was de eerste!
    Ik geniet mee met jullie!
    Het was een fantastische afscheidsmiddag, die nog lang bleef nadenderen!
    Veel liefs. José (die andere)

  8. Anna Maj

    Lieve zeebinken,

    Lief dat jullie ons met jullie blog latenn meegenieten en mee-ervaren! Kitty pakte de mooiste passage er al uit; lachend huilen en verdrietig gelukkig. Dat waren veel mensen die dag van het afscheid schat ik zo in. Eigenlijk een heel compleet gevoel…

    Toen ik vannacht naar de grote mooie volle maan tuurde vanuit de auto werd ik heel enthousiast bij de gedachte dat jullie die vanaf het water waarschijnlijk nog veel groter, mooier en voller zullen (gaan) zien. Toch kijken we naar dezelfde :).

    Gogogogogogo lieverds, dwars door al die schoonheid heen varen de komende jaren! 🙂

    Liefs,
    Anna Maj(sje)

  9. Albert Bakelaar

    Ha Joris & Bert,
    genoten van jullie 1e verhaal. Een beetje jaloers zijn we wel. We hebben vorig jaar de zeilboot verkocht, Nooit verder gekomen dan de Reeuwijkse en Friese plassen.
    PS Als je uit Rotterdam zou zijn vertrokken had je dat gedoe niet gehad in IJmuiden (ik, Albert, ben geboren in R’dam).
    We kijken al uit naar de volgende aflevering!
    Albert & Judith,
    Bert, we letten wel een beetje op je moeder!

  10. Marrit

    Wat een indrukwekkend verhaal, heel knap om een eigenlijk zo onbeschrijfbaar gevoel, toch ook papier te krijgen! Ik ben onder de indruk!
    Geniet!

  11. Frank

    Mooi Joris! Fijn dat het afscheid zo groots was! Ik volg je blog en houden contact! Be safe!
    Groet Frank

  12. Anoniem

    Lieve Joris en Bert,
    Dank jullie wel voor het delen van jullie ervaringen en gevoelens bij en na vertrek. Ja, het was voor ons allemaal een bijzondere middag! Ook bij mij bleef alles nog dagen hangen. Door jullie blogs en foto’s voelt het als dichtbij zijn en meereizen. Dat is fijn.
    Plannen zo nodig bijstellen is wijs. Blijf s.v.p. goed luisteren naar jullie verstand én intuïtie en durf er naar te handelen. Mooie reis verder, veel plezier en geluk.. Liefs, Angeline

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *