Pech op de Golf van Biskaje

Pech op de Golf van Biskaje

Net niet, net wel en helemaal niet. Maar uiteindelijk weer wel. Dat is het thema van deze blog. Helder toch?!

We beginnen in Plymouth, Engeland. Een heerlijke plek met een fantastische haven. En wat zijn Britten toch ontzettend vriendelijke mensen. Toen we aankwamen kregen we een plek aangewezen in een box (aanlegplaats aan de steiger met twee van die palen). 5 minuten later kwam de havenmeester ons echter vragen of wij wilden verplaatsen naar een andere box. Hij was net gebeld door de eigenaar van diezelfde box, dat die toch vandaag alweer terug wilde komen. Dat ging gepaard met ongeveer 50 excuses, waarop wij hem 50 keer verzekerde dat het toch echt geen probleem was. Dat hebben we ook wel eens anders gezien. Verder was de haven zeer comfortabel, met goede faciliteiten en midden in het centrum.

Sutton lock, Plymouth

Net niet

We zouden in Plymouth wachten op een gunstige weersvoorspelling om de Golf van Biskaje over te steken naar A Coruña. De Golf! Door velen geroemd en gevreesd. Ook door ons. Het was namelijk de eerste echte oversteek (3-4 dagen), waarna de reis pas echt zou gaan beginnen. Tot dat moment hadden we altijd uitwijkmogelijkheden gehad langs de kust. Op deze tocht was er maar eentje, namelijk Brest in Frankrijk.

De weersvoorspellingen gaven aan dat we op vrijdag konden vertrekken, zodat we een aantal dagen gunstig weer zouden hebben tijdens de overtocht. Iedere dag sliepen we uit, deden we wat klussen , haalde we wat boodschappen en bekeken we het weer. Totdat we donderdagmiddag zagen dat de voorspellingen iets gewijzigd waren en het beter was om die avond te vertrekken. Er zou een stevig lagedrukgebied ten noorden van Plymouth voorbij trekken (35 knopen wind / windkracht 7), maar er zat rond acht uur ’s avonds een gaatje aan de zuidkant waar wij met een mooie windkracht 4 konden vertrekken. De wind zou eerst zuidwest zijn en later ruimen (met de klok meedraaien) naar west. Hierdoor zouden we eerst naar het zuiden varen, richting Brest, en dan langzaam meedraaien richting het oosten om de Golf van Biskaje op te varen.

Toen we netjes om acht uur naar buiten voeren, kwamen we een boot van de Volvo Ocean Race tegen. Voor de mensen die deze race niet kennen; dit wordt gezien als de zwaarste zeilrace rond de wereld. Deze mannen kunnen dus wel tegen een stootje! De boot kwam echter de haven binnenlopen op een enkel stormzeiltje. Zo’n zeiltje dat je alleen opzet als het echt los gaat! Als je thuis de waxinelichtjes al klaar zet en de gezelschapspellen nog eens afstoft en denkt: “Vanavond gaan we nergens heen.” Maar wij wel!

We keken elkaar een beetje vertwijfeld aan en vroegen ons toch af of we niet iets gemist hadden. Maar we hadden alle weermodellen continue naast elkaar gehouden en alles leek erop dat het zou moeten kunnen. “Misschien zijn ze bezig met een oefening”. “Nee joh, de race start binnenkort en ze willen het tuig vast niet te veel belasten”. Tja, je moet toch vertrouwen hebben in jezelf, zeg maar. En dat hebben we geweten. Zonder dat we het op dat moment wisten, was het lagedrukgebied zuidelijker komen te liggen. Dat betekende dat de kern ervan niet ten noorden van Plymouth overtrok, maar bijna over ons heen kwam!

Terwijl Joris zijn eerste wacht had, lag ik in mijn bed. We zeilden lekker en ik lag een beetje in de hoek van m’n bed en de muur. Dat is een prima plek als de boot wat op z’n kant ligt door de wind. Ik merkte echter dat de nadruk steeds wat meer kwam te liggen op de muur dan mijn bed. De boot ging dus steeds schuiner! Oei, meer wind dus. Maar nog steeds niets aan de hand. We hadden voordat ik naar bed ging beide zeilen wat gereefd (verkleinen van het zeiloppervlak) en hadden dus marge. Totdat het zo hard begon te waaien dat ik het gieren van de mast en tuigage voelde trillen in mijn bed. Dit was niet goed!

Ik ging mijn bed uit om te kijken of alles goed ging boven aan dek. Op dat moment besefte ik pas echt hoe schuin we gingen, omdat de broek die ik naast mijn deur had hangen, bijna horizontaal voor mijn deur hing. Ze zeggen wel eens dat iets niet in je koude kleren gaat zitten. Nou, mijn koude kleren hingen bijna horizontaal aan de muur! Maar goed, ik ging snel mijn hut uit en keek bovenaan de trap naar buiten. Het is moeilijk voor te stellen hoe angst er soms uit ziet, maar in mijn geval was dat op dat moment als volgt. Daar in het donker zag ik een soort donkere samensmelting tussen de zee en de lucht, alleen gescheiden door een kolkende watermassa die brak bovenop de golven en langs de boot suisde. Dat ging gepaard met een oorverdovend geluid, voortgebracht door huizenhoge golven in een pikzwarte nacht. In werkelijkheid zal het allemaal wel iets minder zijn geweest, maar emotie doet op zo’n moment gekke dingen met je. Het was in ieder geval veel heftiger dan wat ik tot nu toe had meegemaakt. Later zag ik op de meter dat we 37 knopen wind over dek hadden gehad, toch zo’n slordige windkracht 8! Te midden van dat alles zag ik Joris in de kuip met alle macht aan een lijn trekken om te proberen om de fok (het voorzeil) in te rollen. Ik vroeg hem of alles goed ging en kreeg als antwoord een angstige “Nee!”. Dat ben ik niet van Joris gewend en wist dus dat het mis was.

Zo snel als ik kon ging ik terug naar mijn hut om mijn kleren aan te trekken. Stel je voor dat je ongeveer één vierkante meter hebt om je kleren aan te trekken en dat die kleine ruimte ook nog eens alle kanten op rolt. Je probeert je dus met je hoofd tegen de muur te klemmen om je spijkerbroek aan te trekken. En ik dacht vroeger toen ik klein was dat veters strikken moeilijk was! Een kleine overwinning die niet te vieren valt, omdat daarna pas het echte werk begint. Eenmaal boven konden we de fok samen inrollen en startte Joris de motor om wat meer mogelijkheden te hebben om te manoeuvreren als dat nodig zou zijn. Er was weer enigszins rust in de tent en ik ging langzaam terug naar bed. Het is grappig om te zien hoe snel je je grenzen verlegd in zo’n situatie. Nou ja, deels dan. Het plan was namelijk al gemaakt om een tussenstop te maken in Brest. We moesten ons even herpakken.

Het strandje en haven in Brest

Net wel

Na een paar dagen rust in Brest, hadden we opnieuw een mooie weersvoorspelling voor de tocht van Brest naar A Coruña. De eerste dag zouden we een windkracht drie hebben en de overige dagen geen tot weinig wind. Je wordt toch wat conservatiever in je tochtplanning na zo’n heftig nachtje. Maar we zagen dat er daarna wel eens wat heftiger weer aan kon komen, dus dan maar wat op de motor varen als er te weinig wind zou zijn. Wij zijn de moeilijkste niet.

Heel veel kinderen varen zeilwedstrijden in Brest

Het weer liep drie volle dagen eigenlijk precies zoals voorspeld. In het begin konden we nog lekker zeilen en de tweede dag hebben we de motor gestart en eigenlijk de hele dag op de motor gevaren. Doordat het zo rustig was hadden we genoeg tijd om rustig om ons heen te kijken en weg te dromen in gedachten. We werden vergezeld door tientallen dolfijnen tijden de tocht! Sommige waren op doorreis, weer andere aan het jagen op vis en af toe speelde ze rond de boot. Ik kan moeilijk omschrijven wat het met je doet als je een dolfijn volledig uit het water ziet springen naast de boot om vervolgens gracieus op z’n rug te landen. Of dat je ze in een groepje net achter het roer ziet zwemmen om af en toe te versnellen en naast de boot uit het water te springen. Het is magisch! Zelfs op momenten dat je er een beetje doorheen zit, het saai is of spannend, kan een enkele dolfijn je ontroeren van geluk!

En ’s nachts werd het nog magischer! Het water zat vol met lichtgevende algen. Hierdoor zijn de brekende golven niet wit van kleur, zoals overdag, maar geven ze een soort fluoriscerend groen licht af. Daarnaast trekt de boot een lichtgevend spoor door het water. En als je echt geluk hebt komen de dolfijnen je ’s nachts nog even opzoeken en trekken ook zij lichtgevende sporen door het water. En als je dat dan zat bent, alsof dat zou kunnen, en omhoog kijkt, is het zo donker dat de Melkweg als een soort positieve schaduw hoog aan de hemel staat. Als deze tocht ons al één ding geleerd heeft, is het dat de reis een afwisseling gaat zijn tussen alle emoties die je maar kunt bedenken. Het was heel fijn om te merken dat de natuur naast al z’n angstaanjagende geweld weer zo mooi kan zijn in kleine en grote dingen.

De oceaan kan ook heel rustig en mooi zijn

De laatste dag zou er een klein beetje wind ten zuidoosten van de directe route zijn. Deze wind zou verder zuidwaarts gaan en uiteindelijk oplossing. Om deze reden waren wij iets afgeweken van de route en het lukte ons net om op de rand van dit gebied mee te varen. Hierdoor konden we langer doorzeilen en optimaal genieten van de laatste uren van deze overtocht.

Helemaal niet

Nu moesten we ook wel zeilen, want eerder had onze motor er namelijk de brui aan gegeven. Je kunt ‘m geen ongelijk geven, het is tenslotte een zeilboot, maar best onhandig aanleggen zonder motor. Met een klein zeilbootje is dat wel te doen op het zeil, maar 8 ton aan gewicht heeft geen boodschap aan die steiger die dichterbij komt.

Ik heb de eerste drie uurtje van de ochtend dus benedendeks besteed. Eerste maar eens kijken wat de oorzaak is. Een vervuilde dieseltank. Na de dieseltank zit een brandstoffilter (grof-filter) en die zag bruin van de rotzooi. Op zich geen enkel probleem voor ons. Wij hebben twee grof-filters, zodat je makkelijk om kunt schakelen naar de ander. Daarna hoef je de leiding alleen even te ontluchten en klaar is Kees. Nu weet ik al wat langer dat mijn naam niet Kees is en dat bleek wel weer. Nadat ik de leiding had ontlucht startte we de motor, zodat deze een paar minuten later weer stil kon vallen. Zucht. Dan de fijn-filter ook maar even vervangen. Daarna weer ontluchten, om vervolgens weer te ontdekken dat de motor weer stil viel. Het leek wel alsof er helemaal geen brandstof meer uit de tank kwam, terwijl er toch echt genoeg in zat. We hadden er nog een jerrycan bij gegooid om zeker te zijn.

Omdat we de motor niet meer konden gebruiken, moesten we op zoek naar een andere oplossing. Zeker aangezien de wind weg zou vallen. Dan heb je namelijk geen enkele voortstuwing meer en drijf je gewoon met de stroom mee. Gelukkig waren we inmiddels dicht genoeg bij land en hadden we bereik met de telefoon. Geen zorgen, zonder bereik hadden we de satelliettelefoon kunnen gebruiken. Joris besloot de havenmeester te bellen om te vragen of we naar binnen gesleept konden worden. En nu wordt het interessant. En vooral tijd om je Nederlandse comfort even aan de kant te zetten. Het nummer was blijkbaar van de havenmeester thuis, waar zijn vrouw opnam en geen Engels sprak. Ze kon wel een ander nummer geven, waar de havenmeester dan bereikbaar zou zijn. Ook op dat nummer werd er in het Spaans opgenomen en opgehangen nadat Joris vroeg of die meneer Engels sprak. Nog maar een keer bellen. Afijn, je begrijpt hoe het volgende half uur er uit zag. Uiteindelijk kregen we advies van een havenmeester die Engels sprak: Gewoon naar binnen zeilen en aanleggen. Tja, dat gaan we dus maar niet doen.

Dan maar even kijken of we op een of andere manier een sleepje kunnen regelen. De kustwacht is altijd een goed idee. Ook maar even bellen. Ook in het Spaans. Ook geen optie dus. Nog steeds geen enkel probleem qua gevaar, want we dobberen nog steeds en in het ergste geval gooien we het anker uit, slepen we de boot zelf met de bijboot of zeilen we weg, mocht de wind opsteken. Maar daar tegenover lonkt de haven met douches, goed eten en rust. Tijd om te kijken wat er om ons heen vaart.

Ik zag een tweetal vissersboten en een zeilboot. Ik besloot op de AIS te kijken wat de naam van de zeilboot was, zodat we ze op konden roepen met de marifoon. Terwijl ik naar de gegevens op de AIS keek, zag ik dat het registratienummer met 244 begon. Nu is dat maar een nummer, hoor ik je denken, maar die nummers zijn per land verschillend. Ons nummer begint ook met 244. Nederlanders dus! Zeilers begrijpen elkaar als het gaat om dit soort uitdagingen en als je dan allebei ook nog uit hetzelfde land komt, wordt alles ineens een stuk makkelijker. Maar goed, het kan nog steeds een boot met Nederlandse registratie zijn met bemanning van een andere Nationaliteit.

Dayak, this is Panta Rhei, over…”.

Panta Rhei, Dayak, Go ahead, over…”.

Dayak, Panta Rhei, Are you Dutch?”.

Panta Rhei, Dayak, Yes we are”.

En het sleepje was geregeld.

Sleepje van de Dayak

Uiteindelijk weer wel

De volgende drie uur werden we door Marten en Diny, van de Dayak, naar A Coruña gesleept. Ondertussen hadden we onderling radiocontact en kwam de vraag ineens of wij Joris en Bert zijn. Huh? Dit was iets dat zij normaal gesproken nog niet hadden kunnen weten. Maar Diny had de vertrekkerseditie van het Tijdschrift Zeilen aan boord. Daar stonden wij in met onze bootnaam. En zij ook. We waren dus samen op de vertrekkersdag, georganiseerd door dat tijdschrift, geweest. Wat een toeval!

Tijdens de sleep had Marten de haven al geïnformeerd en men wist dus dat we er aan kwamen. Blijkbaar hadden meer mensen meegeluisterd op de marifoon, want toen we de haven binnen kwamen stonden er ongeveer 5 mensen op de kant om onze lijnen aan te pakken. Wat zijn zeilers onder elkaar toch behulpzaam! We werden meerdere malen in het Nederlands begroet tijdens het aanleggen en zodra de boot vast lag, werd iedereen gelijk uitgenodigd om een biertje te doen op zeiljacht Incentive. Zo zaten we met z’n achten, van vier verschillende boten, een biertje te doen. Het zogenaamde, welverdiende steigerbiertje. We hebben de Golf van Biskaje bedwongen. Geroemd en gevreesd. Proost!

Liefs, Bert

 

Heb je de nieuwe homepage trouwens al gezien?!

33 Comments

  1. Marinus de Ruijter

    Hola,
    Spannend en leuk verhaal! Ik heb dezelfde tocht vorig jaar ondernomen om naar Mallorca te zeilen, waar ik woon. De volgende havens die jullie kunnen gaan tegen komen in Spanje en Portugal heb ik misschien ook aangedaan en als jullie er nog iets over willen weten, of als ik als spaans sprekende Nederlander nog iets voor jullie kan betekenen, stuur dan maar een berichtje.

  2. José

    Pffff spannende verhalen voor een moederhart:-) Maar wat levert het mooie ervaringen en verhalen op!
    Erg blij dat jullie nu in Noord Spanje zijn! Liefs, mama/José

  3. René

    Kippenvel, te lezen over zo’n storm…
    Blij dat het allemaal zo goed is afgelopen, met aan t eind hulp en een welverdiend biertje.

  4. Egbert en Wilma

    Lijkt me inderdaad waanzinnig met de dolfijnen om je heen , verzet weer even je gedachten
    Neem nu een biertje bij mij op de steiger
    Goeie vaart jongens

    1. Bert

      De dieseltank was vervuild door bacteriën. Die hebben zich over de afgelopen jaren opgebouwd en door wat condens (heel normaal) konden ze lekker groeien. Blijkbaar kwam het los door de flinke zeegang die we hebben gehad. Uiteindelijk raakte de aanvoerleiding direct op de tank daardoor verstopt. Er kwam dus geen diesel meer uit de tank.

      We hebben geen mangat, dus ik kan er alleen bij door de niveaumeter er uit te halen. Dan heb je een opening van zo’n 4cm. Gelukkig wel bij het diepste punt.

      Afgelopen week heb ik de tank handmatig leeggepompt en gereinigd. Leuk klusje! Maar niet heus haha. Gelijk maar alle filters vervangen. Nu is alles dus weer in orde. Maar die tank gaat nog wel eens open voor inspectie denk ik zo!

  5. Anoniem

    Fantastich en spannend allemaal.
    Geen leesvoer vlak voor het slapen gaan.
    Zijn jullie niet zeeziek geworden ?😜
    Site ziet er erg proffesioneel uit.
    Ik zie weer uit naar het vervolg verhaal ?

    Geen last van zeeziekte ?

    1. Bert

      We hebben allebei wel wat meer last van zeeziekte gehad dan normaal. Zeker wanneer de wind golven voortbrengt uit een andere richting dan de oceaandeining. Dan krijg je een hele rare zeegang. Wij noemen dat een klotsbak 🙂

  6. Gerrit Kouwenhoven

    Fantastische ervaringen mannen. Een oude brandstoftank en dito brandstof kan idd problemen opleveren. Die dolfijnen zijn gaaf. De behulpzaamheid van anderen ook. Op de molen kennen we ook stormeindjes = kwartzeilen. Een lagedrukgebied dat over je kop komt brengt eerst krimpende wind, dan rust en dan ruimende wind, maar toch niet persé harde wind? Tenzij de drukverschillen erg groot zijn uiteraard.

    1. Bert

      Hoi Gerrit,

      Het hoeft inderdaad niet persé harde wind met zich mee te brengen. Dat komt door de drukverschillen zoals je al zei. En de windrichtingen kloppen ook, maar aangezien de kern toch nog net boven ons langs ging, hadden we alleen ruimende wind. Daarbij passeert dan een kouwfront met veel instabiele lucht. En dus vaak windstoten.

      Bij hoeveel wind ga je bij de molen over op de stormeindjes?

  7. Gijsje

    Heerlijk voor een moeder dat het altijd achteraf verhalen zijn. Dankbaar dat uiteindelijk alles goed is gekomen. Jullie op zee en broer Gerrit als molenaar en hier aan de Reeuwijkse plassen: we houden van wind! Liefs, mamma.

  8. Leoni Jansen

    Wat n avontuur zeg, vooral die nachtelijke storm… erg mooi beschreven! Proef vooral de Pimentos de Padron in A Coruna!
    Liefs Leoni

  9. Dory van Eijk Verkade[ Hoek van Holland]

    Jongens, wat een reis,prachtige foto`s,het is voor mij of ik met jullie meevaar.
    Vroeger mijn grote wens,maar nooit van gekomen.Bert blijf zo schrijven en later
    een boek van uitgeven,dan kunnen er meerderen van genieten en jullie misschien millionairs.
    groetjes ,dory van Eijk Verkade

  10. Christa

    Ein toller Bericht. Eben ein richtiges Abenteuer. Gut, dass es freundliche Mitmenschen gibt. Freue mich schon auf den nächsten Bericht. Alles Gute weiterhin. Gruß Christa 😍

  11. Mariska Schild

    Heren wat een mooi verhaal! Heerlijk aan het meegenieten op deze manier. Maar hopelijk komen er nu vaardagen aan waarbij alles rustiger gaat verlopen.
    Overigens probeer ik jullie via marine traffic te vinden maar dat lukt niet. Misschien dat jullie je ais nummer kunnen doorgeven. Dan heb ik meteen de goede Panta Rhei!

    1. Joris

      Heey Mariska, leuk dat je ons volgt! Ons AIS nummer is 244620720. Als het goed is kan je zo zien waar we zijn.
      Liefs Joris

  12. Remko

    Lieve schippers,
    Jullie ook heel veel sterkte vandaag, proosten jullie mee op Nien vanmiddag? Cheers guys, behouden vaart!

  13. Anoniem

    Erg leuk om te lezen ! Jullie maken heel wat mee, je zou er inderdaad een boek mee kunnen vullen. Een groot avontuur is t, en fijn dat t goed afgelopen is met die vervuilde tank.
    Grappig ook dat je Nederanders hebt ontmoet, die zitten overal he..
    Bert en Joris, behouden vaart verder en blijf zo uitgebreid schrijven zodat wij kunnen meegenieten!

  14. Angeline Akker

    Bijzondere en spannende ervaringen! Fijn dat alles zo goed is afgelopen en jullie de behulpzaamheid van medemensen hebt mogen ervaren. Ik probeer me voor te stellen hoe spannend het in eerste instantie voor Joris was tijdens zijn nacht-wacht. En toen ook vior Bert, ja. In die klotsbak in het donker…. Dank je wel Bert voor je uitvoerige beschrijving. Je verhaal is daarnaast voor mij ook leerzaam door je uitleg voor leken. Leuk dat er ook een uitstelling van kennis over en ervaring met het weer tiussen zeilers en een molenaar plaatsvindt! ! waar staat de molen van Gertit, of waar is misschien bij welke molen als vrijwilliger actief?
    Behouden vaart verder, naar welk volgende bestemming? Liefs, Angeline
    Ook lieve groeten van Marja .

  15. Angeline Akker

    Ook mooi illustratief fotowerk, mannen. Een extra dimensie bij de verhalen! Mooi en veilig vervolg van de tocht xxx

  16. Angeline Akker

    Ik hoop dat jullie nog vaker dolfijnen zien en er misschien nog van foto’s van kunnen maken en plaatsen. Ik kan me voorstellen dat het zien van zoveel dolfijnen overweldigend mooi was! En het lichten van de zee zal magisch geweest zijn. Wat een belevenissen! Genieten jullie verder!

  17. Wilmer

    Ik begrijp dat jullie nog wel wat zeilhulp kunnen gebruiken mannen. En anders bij veroberen van de tapas. Daarom kom ik jullie a.s. vrijdag hoogstpersoonlijk opzoeken! BAM 😎

  18. Henk Groenendijk

    Hebben jullie een biocide toegevoegd aan de diesel. Bacteriegroei in diesel komt vaak voor; alleen met zeer schone diesel en buitensluiten van water voorkom je bacteriegroei. Op veel plaatsen ter wereld is de diesel echter niet schoon en op een boot watervrij blijven is moeilijk. De biocide voorkomt overdadige bacteriegroei en de filters blijven dan schoon.

  19. Matthijs

    Met heel veel plezier lees ik jullie verhalen voor aan mijn vrouw en kinderen. Super geschreven allebei, top….En wat een avontuur nu al…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *