Vakantie!

Vakantie!

De eerste nacht en de volgende ochtend in A Coruña brengen we in comateuze toestand door. De Golf van Biskaje en de daarop volgende steigerbiertjes hakken er in. Die dag doen we niks anders luieren en een klein stukje van de stad verkennen. We wandelen en eten wat tapas in een van de vele tapas restaurantjes. A Coruña is mooi! Prachtige oude gebouwen met witte gevels met, typisch voor deze streek, heel veel hele kleine ramen, mooie pleinen en heel gezellige steegjes. Er wordt de hele dag buiten gegeten en tot ’s avonds laat zitten hele families te tafelen op het terras. Oma opa, kinderen en aanhang eten en drinken tot ver na middernacht terwijl de kinderen op straat bij de terrassen spelen. Waarom stoppen wij in Nederland kinderen zo vroeg al in bed? Op deze manier lijkt het hebben van kinderen nog best leuk!

Haven van A Coruña

Vanaf de tweede dag beginnen we langzaam weer met de nodige klusjes: De afwas van de hele golf staat nog in de wasbak en er mag nodig worden opgeruimd en schoongemaakt. Tijdens het zeilen willen we, wegens sluimerende zeeziekte niet binnen zijn (behalve in bed) waardoor huishoudelijke klusjes blijven liggen. Sowieso vraagt het leven op zo’n kleine ruimte veel aandacht voor opruimen en schoonmaken. Met een beetje losse spullen in de kajuit lijkt het al heel snel een rotzooi. Een grote schoonmaak was nodig. Met alle kleine hoekjes, kastjes en delen onder de vloer ben je daar zo een halve dag mee bezig! Ook de was duurt lang omdat de wasmachine in de haven meerdere keren spontaan stopt en de droger het niet doet, terwijl het buiten regent. Binnen de kortste keren hing de boot dus vol met was. Verder hebben we weer wat klusjes op het lijstje staan. Ondanks mijn 2 verwoede pogingen om de antenne te maken bleek toch op de golf dat we weer onvoldoende bereik hadden. Dit keer was Marten (van zeilboot Dayak, ja… dezelfde die ons ook binnen heeft gesleept) zo lief om voor ons de mast in te gaan.Nu is de nieuwe antenne vervangen door de reserve omdat die aansluiting toch beter is. Het bereik is extreem verbeterd. Waar we eerst zo’n 8 mijl bereik hadden zien we nu boten op 90 mijl op de AIS verschijnen. Dit is veel verder dan dat we dachten dat mogelijk is. Natuurlijk moesten we ook aan de bak om de dieseltank schoon te krijgen. Eerst dachten we dit uit te besteden aan een professioneel bedrijf maar na de nodige aanmoedigingen van andere zeilers geloofden we toch dat we het zelf misschien wel eens zouden kunnen fixen. En waar ik ‘we’ zeg, bedoel ik natuurlijk Bert. Bert heeft met veel geduld en een handpomp, waarvan het slangetje precies door een 3 cm doorsnee gat in de dieseltank past, met behulp van een zaklamp en heel veel in dat kleine gaatje turend, de tank helemaal leeg gekregen. Inclusief de drab die door diesel bacteriën de tank lieten verstoppen. Nadat we de tank weer gevuld hebben start de motor weer zonder problemen! Grote blij en grote trots! Voor de zekerheid vervangen we alle filters in de motor zodat we voorlopig geen gezeur meer hoeven te verwachten. Verder zijn er nog een heleboel andere klussen die gedaan moeten worden. Elke dag doen we een beetje. Een beetje ja, het is wel vakantie! We hebben tot nu toe best snel door gevaren zonder veel te ontspannen en zonder veel te zien, nu mogen we genieten! Meerdere avonden eten we tapas op het terras, we maken mooie wandelingen, borrelen wat met de buren, lezen en lummelen op ons gemak. Zo verstrijken er 10 dagen in deze prachtige stad! Een aantal leuke mensen reizen ondertussen verder, die zien we later vast wel weer terug, en nieuwe boten komen aan. Zo ook de ‘Jan Water’ met daarop 2 gezellige jongens en een opstapper van rond de 25 jaar die een rondje Cariben gaan varen. Met hen besloten we afgelopen dinsdag verder te varen richting de Spaanse Rias. Dit is een kuststrook aan de Atlantische kust van Spanje met veel baaitjes een eilandjes waar je fijn zou moeten kunnen ankeren. We hebben er zin in! Tijd om door te gaan.
De laatste avond borrelen we gezellig met Marten en Diny (zeilboot Dayak) en hun, inmiddels overgevlogen, 2 dochters. We vinden het voor het eerst een beetje moeilijk om afscheid te nemen, we zijn van deze mensen gaan houden.

De Dayak crew

De volgende ochtend vertrekken we om 5 uur. Het is donker, koud en we hebben veel te weinig geslapen. Eenmaal buiten de haven staan er, zoals voorspelt, golven van 2,5 meter. Mijn maag keert zich om. Waar ik voorheen nooit last van zeeziekte had heb ik er deze reis al veel last van gehad. Zo ook nu. Bert voelt zich gelukkig fit dus ik kan voor de zon opkomt al weer mijn bed in. Als ik om 10 uur wakker word staat Bert op instorten dus neem ik het over. Slapen heeft me goed gedaan en ik voel me iets beter. De dag is grijs en het regent een beetje. De wind komt eerst bijna van voren dus we stampen flink door. Rond het middag uur zou hij volgens de verwachting draaien maar dat doet hij pas aan het einde van de dag. Gelukkig varen we met de kust mee die steeds meer naar het zuiden draait dus na een tijdje varen we halve wind. De ‘Jan Water’ meldt op een gegeven moment op de marifoon dat ze uiterst hun best doen om deze ‘nu al epische race’ te winnen. Al snel wordt afgesproken dat we bij de verliezer bier gaan drinken die avond. Vanaf dat moment zetten we de autopilot uit en gaan we op de hand sturen. Vooral Bert gaat aan en hij trimt alle zeilen tot optimale stand. De jeugdige onbezonnenheid van de ‘Jan Water’ maakt geen kans tegen onze prachtige Panta Rhei. Ze zeilt zo mooi en stabiel! Vlak voor aankomst op onze eindbestemming valt de wind weg waardoor er, ondanks onze voorsprong, geen winnaar kan worden aangewezen. Beide boten starten de motor. Dit is niet erg want nu hebben we nog veel meer aandacht voor de magische natuur die langzaam vanuit de mist zichtbaar wordt. We varen langs prachtige hoge rotswanden waarvan de top in de laag hangende wolken verdwijnen en de wanden door flardes van nevel worden onderbroken. Onderaan slaan de golven van de Atlantische oceaan stuk op de rotsen.

 

Langzaam trekt de bewolking weg en varen we in de zon om kaap Finisterre naar een mooie baai waar we voor anker gaan. Kaap Finister is een van de meest westelijke kapen op het vaste land van Europa. De Romeinen noemden dit het ‘einde van de wereld’ en dat is dan ook de letterlijke vertaling van de naam.

Kaap Finisterre

In de baai zoeken we een plekje op waar we zo min mogelijk last hebben van wind en golven en gaan daar voor het eerst voor anker. Snel daarna komen de jongens van de Jan Water met hun bijboot naar ons toe varen, doen we een uitgebreid ankerbiertje en gaan daarna vroeg slapen.

De volgende morgen word ik vroeg wakker en kijk naar buiten. De zon is net op en de zee is glad. Het strand waar we naast liggen is wit en verder zijn we omringt door rotsige heuvels met daarop bossen. Beschut achter de kaap ligt een klein dorpje genaamd Fisterra. Ik stap uit bed en duik direct de zee in. Niet de verstandigste keuze, het water is hier namelijk heel erg koud, maar wel zo mooi voor dit verhaal!
Als Bert ook wakker wordt maken we het rubberbootje (Jeske genaamd) klaar en ga ik vers brood halen in het dorp. Fijn leven!

Liefs Joris

11 Comments

  1. leoni

    Een heel mooi verhaal weer! En dan Finisterre, ben er drie weken geleden nog geweest! Wat waanzinnig om nu de rots van Finisterre te zien vanaf zee.
    Jongens ik heb daar zo vaak , na al drie x een Santiago pelgrimage te hebben gelopen , gezeten en over de zee gestaard…..
    een tip : ik weet niet of jullie er komen , maar tegenover de haven van Vigo (iets zuidelijker) liggen de Cies-eilanden, heel mooi, witte stranden , net de Caraiben. En vergeet niet Piemietos de Padron te eten , in Finisterre of elders in Galicie.
    Veel moois boys!
    xleoni

    1. Joris

      Heey Leoni! Wat leuk dat je meeleest! Het is inderdaad zo ontzettend mooi hier! Ook al veel pelgrims ontmoet.. De Cies eilanden gaan we deze week nog heen, hier hebben we een vergunning voor nodig en die kregen we gister. Piemietos de Padron is mijn nieuwste verslaving.. we maken het inmiddels zelf hier op de boot.. Hoop dat het goed met je gaat. liefs Joris

  2. José

    Die foto’s! Zo mooi! En heerlijk om weer zo’n mooi verhaal te lezen!
    Hoe komen jullie er bij om het bootje Jeske te noemen? Grappig, als Job een meisje was geweest hadden we hem zo genoemd (of Jiske, dat weet ik niet meer precies)…:-)
    Vers brood halen met een rubberbootje, vakantie, ik ben jaloers! Lekker genieten, jongens! xxx mama/José

  3. Kitty

    Ik weet niet wat het is, weer zo’n mooi en fijn en lief verhaal, of de waanzinnige foto’s met beelden vanaf zee die ik niet kan bevatten (die mist!!), of die foto met jullie intens blije hoofden… of jullie huiselijke schoonmaak & klusjes beslommeringen (haha!), of jullie nieuwe zeilers-vriendschappen, maar ik moet een beetje huilen… 😀 Ik ben zo trots op jullie! GROTE BLIJ. xx

  4. Lianne

    Ha Joris en Bert,
    Fantastisch om jullie verhalen te lezen! wat een avontuur. Naast jullie vele talenten waar ik over lees, is er genoeg schrijverstalent om een boek te publiceren!
    Ik heb het gevoel alsof ik zelf meereis door de mooie beschrijvingen van de natuur en de tocht. Goede reis verder, groetjes van Lianne

  5. Jos

    Ga zo door jongens.
    We genieten zo een beetje mee.
    Hele mooie foto,s overigens. Ik heb er al een uit gekozen voor aan de muur boven de eettafel.
    Geniet vooral verder
    Liefs Marja en Jos

  6. Inge

    Wat een prachtig verhaal weer en die foto’s….*zwijmel*
    Ik ben het dan ook helemaal eens met Lianne, dit moet een boek worden, ooit! Blijf zo schrijven, dan blijf ik meeleven en meegenieten. Behouden vaart boys.

  7. Carla en Ton

    Hoi Joris en Bert,
    Wat een prachtige verhalen. Wat een belevenis. Nog een tip tegen zeeziekte: Ben je linkshandig , een watje in je rechteroor. Ben je rechtshandig, een watje in je linkeroor. Zo ben ik zeeziekvrij de zomer doorgekomen.
    Blijf schrijven en we volgen jullie met veel plezier.
    Lieve groet, Carla en Ton.

  8. Adelheid

    Hallo! Ik ben op jullie blog terecht gekomen via Heidi en Tom van de Shalom, die ik al een tijdje volg. Heb in één ruk al jullie blogposts gelezen, wat een verhalen. Leuk hoe jullie het zo recht toe recht aan beleven en vertellen. En heel erg mooie foto’s. Inspirerend! Geniet van jullie avontuur, ik geniet graag mee!
    Adelheid Greven
    S/Y Pat Panick

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *