Eviva España

Eviva España

Deze blog beginnen we dus bij het einde. Het einde van de wereld. Fisterra is voor sommigen ook het einde van de bedevaartstocht naar Santiago de Compostela. Zij gaan na Santiago nog een stukje door tot aan Fisterra. Je ziet dus continue mensen met backpacks op het strand lopen. Verlicht in het hoofd, maar verzwaard in de voeten. En ik kan het weten, want ik heb ‘m ook gelopen! Nou ja, de laatste paar kilometer dan. De tweede dag ben ik samen met de jongens van de Jan Water vanaf het dorpje naar de vuurtoren gelopen, die bovenop de kaap staat om zeelieden in het donker te waarschuwen voor de rotsen. Bovenaan de heuvel zie je grofweg twee type mensen aankomen. De toeristen, zoals wij, die even ’s middags een kijkje komen nemen, en de bedevaartgangers. Wat me vooral opviel bij de laatste, is dat ze stuk voor stuk een intense uitdrukking van geluk op hun gezicht hadden. Het zal zwaar geweest zijn, maar ze hebben het maar wel even gedaan! Inmiddels begin ik dat steeds een beetje beter te begrijpen.

Tegelijkertijd betekende het voor ons ook een nieuw begin. Zoals Joris vorige keer beschreef, was dit de eerste plek tijdens onze reis waar we niet meer in de haven lagen. Eindelijk voor anker! Vlakbij het strand gooide we het anker uit. Dat is toch best nog even spannend. Hebben we het juiste anker? Wat voor bodem is dit? Hebben we genoeg ruimte om te draaien? Hoe hard gaat het waaien? En meer van dat soort vragen. Gelukkig hebben we voor vertrek geïnvesteerd in een goed anker. De boot lag dus al gelijk als een huis. In één keer. Het voelde gelijk al als ultieme vrijheid! We hoefden geen papierwerk in te dienen bij de haven en geen sleutels, pasjes of codes voor de deur te regelen. We moesten vooral niks. Op een of andere manier voelt het veel puurder. Je trekt tenslotte je eigen plan.

Voor anker bij Rianxo

Dit was ook het begin van de Spaanse Rías. Volgens velen het mooiste zeilgebied, tot aan de Cariben. De Rías zijn grote inhammen aan de kust. Eigenlijk een beetje zoals Fjorden. Elke Ría is omgeven door heuvels, waarop prachtige dorpen en steden zijn gebouwd. De een nog mooier dan de andere. ’s Avonds was het dan ook hoog tijd voor een feestmaal. We zouden gaan BBQ’en op het strand met de jongens van de Jan Water. Goed eten. Vuurtje erbij. Een paar biertjes. Goed gezelschap. Niets aan de hand dus. Wel dus! Nog voordat Joris en ik richting strand gingen, hoorden we Klaas (van de Jan Water) via de marifoon vragen of iemand zijn paspoort even kon brengen. Blijkbaar had de lokale politie niet heel erg veel zin in ons plan. Die gaf duidelijk aan dat we die avond niet op het strand zouden BBQ’en en al zeker geen vuurtje zouden maken. Dus zaten we een uurtje later op het achterdek van de Jan Water te BBQ’en. Wij laten ons niet zomaar uit het veld slaan! Het trotseren van deze uitdaging leverde ons ook zeker verlichting op in onze hoofden. Al twijfelde ik of dat wellicht iets met de alcohol te maken had. Een dag later wist ik het zeker.

Na twee dagen was het dus weer tijd om verder te gaan. Op naar het plaatsje Muros in de volgende Ría. Hier zou ook onze eerste opstapper aan boord komen. En daar stond ‘ie dan; Wilmer! En dat is gek. Op een hele goede manier! Je brein snapt niet helemaal dat daar een van je beste vrienden staat. Zomaar even voor je neus op de kade. We zijn pas anderhalve maand weg, wat voelt als een week. Maar we moeten onze vrienden dus ook al anderhalve maand missen, wat voelt als een jaar. Dus als we dan bezoek krijgen is dat voor ons ook een feestje! En wat was het een feestje om Wilmer aan boord te hebben. Hij heeft ons ontzettend veel geholpen tijdens onze voorbereidingen. Zeker toen het vertrek naderde. Het was dan ook heel fijn dat we hem als eerste mee konden nemen op de boot.

Wilmer op wacht

Samen met Wilmer voeren we eerst naar Ribeira. Een klein stadje in de grootste Ría, Ría de Arousa. En daar legden we aan naast…..de Dayak! Inmiddels zijn we er wel achter dat het vertrekkerswereldje klein is. Maar wel zo gezellig! Ribeira is een wat ruigere havenstad en niet echt heel gezellig. We besloten dus om de volgende dag weer door te gaan. Samen met de Dayak. De havenmeester had mij aangeraden om naar Rianxo ta gaan, verderop in dezelfde Ría. Dit betekende een prachtig dagtochtje langs mooie dorpjes en aangezichten. Er stond niet zoveel wind, dus helaas zaten we even later wel in de herrie van de motor. Niets aan te doen. Het maakte het navigeren tussen de mosselbanken wel wat makkelijker, want er lagen er best veel! Ik stelde me voor hoe het zou zijn om hier ’s nachts aan te komen. Die banken zijn namelijk niet verlicht.

Eenmaal bij Rianxo aangekomen ging het anker uit en lagen we als enige twee boten in de baai. Op de kant zagen we dat er kermis was en we konden de muziek al horen. De havenmeester in Ribeira had nog iets gezegd over een feestje. Nadat we bij ons aan boord pannenkoeken hadden gegeten met Marten, Diny en Jiske, besloten we het stadje in te gaan. Ik zette Joris en Jiske als eerste op de kant, om vervolgens Wilmer op te gaan halen. Ons bijbootje is nu eenmaal klein maar fijn! Eenmaal terug bij de Panta Rhei begon er echter een mega grote vuurwerkshow langs het water. Voor de volgende 20 minuten schoten we van de ene verbazing in de andere. Wat een show! En wij lagen eerste rang.

Eerste rang bij de vuurwerkshow

Na de laatste vuurpijl ben ik snel met Wilmer naar de kant gescheurd om de stad in te gaan. Daar bleek niet zomaar een feestje te zijn, maar de jaarlijkse feesten. Op het dorpsplein waren twee podia opgesteld. Elk aan een kant van het plein. Daarop vertoonden verschillende bands hun kunsten. Swingende salsamuziek, met bijbehorende danspasjes. En als de ene band klaar was, begon de volgende op het podium er tegenover. Tja, waarom zou je wachten? Er moet gedanst worden! En dat dansen in het bloed zit, was wel te zien. Jong en oud dansten er op los.

De paar dagen erna hebben we vooral rond dit plaatsje geankerd. Het was echt een prachtige plek! In die tijd hebben we Joris van boord gezet en Marieke en Eva opgepikt. Niet omdat Joris nou zo vervelend was, maar wel omdat het met Marieke en Eva nou zo gezellig was. En Joris stapte zonder tegenzin af. Vooral omdat hij Anna Maj(sje) ging ophalen! Terwijl Joris onderweg naar Porto ging, zijn Marieke, Eva, Wilmer en ik Rianxo weer ingegaan. En uiteraard stonden we op het plein weer naast Marten, Diny en Jiske. Wie dacht dat Joris en ik 2,5 jaar naar elkaar zouden zitten staren heeft het dus goed mis.

Een dag later kwam Joris, samen met Anna Maj, aan boord. Voor het eerst deze reis was de boot vol. Vol met gezelligheid! Wat zijn we toch blij dat we een boot hebben met zo veel extra ruimte. Deze reis is mooi, maar nog mooier als we het met anderen kunnen delen. Het is leuk om te zien hoe mensen zo makkelijk opgaan in onze huidige manier van leven en een beetje beter begrijpen hoe en waarom we dit doen. Daar kunnen we uren over vertellen, maar als je zelf wakker wordt op een idyllische ankerplek voel je pas echt hoe het is.

Een boot vol gezelligheid!

Marieke en Eva bleven maar twee dagen. Zij waren zelf namelijk op reis door Spanje en Portugal en kwamen toevallig langs. Wilmer, Anna Maj, Joris en ik trokken het anker op en gingen op weg naar het eiland Cíes (kopfoto, van internet), voor de kust bij Vigo. We hadden gehoord dat dit eiland (eigenlijk twee eilanden) ook wel de Cariben van Spanje worden genoemd. En niets is minder waar. We hadden sowieso een van de mooiste zeiltochten die kant op. Ongeveer 15 knopen wind (windkracht 4) en hoge golven van achter. De deining van de oceaan kan heel groot zijn, in dit geval bijna drie meter, maar omdat de golven heel lang zijn heb je er weinig last van. Sterker nog, het geeft een kik om met een boot van 8000kg van de golven af the surfen!

Toen Cíes in beeld kwam zagen we in eerste instantie alleen hoge rotswanden uit de oceaan opdoemen. Prachtige, wilde rotsen waar de golven ruig tegenaan sloegen. Precies wat je verwacht van een eiland dat in de oceaan ligt. Alleen dan nog veel mooier. Als je dan een perfecte zeildag moet aanwijzen, komt deze wel heel dicht in de buurt. Ik had letterlijk tranen van geluk in mijn ogen. Dit is iets wat mij nu al zo’n vier keer is overkomen. Ik kan mij in de tien jaar hiervoor niet herinneren wanneer ik dat eerder heb gehad. Blijkbaar doe ik iets goed. Ik ervoer ultieme vrijheid, op ons eigen bootje en met een paar van mijn beste vrienden naast me. Waarom doen we soms toch zo moeilijk als we ons leven inrichten? Rationeel begrijp ik het wel, maar emotioneel is het leven soms zo simpel. Dit was het, meer hoefde het niet te zijn. Ik leefde mijn leven en had het geluk dat een aantal van mijn vrienden er was om dit mee te delen.

Wat fijn dat Anna Maj er is!

Eenmaal om de hoek werd de ankerbaai langzaam zichtbaar. Een mooi, rustig plekje bij een wit strand in de luwte van de ruige oceaan. Alsof het eiland ons vertelde dat het ons wel zou beschermen die nacht. “Aan de andere kant kan het losgaan, maar hier lig je veilig. Ik waak wel vannacht”. De volgende twee dagen genoten we van de boot, ankerbaai en het eiland. Het eiland is simpel en er is weinig te beleven. Maar tegelijkertijd was het prachtig en konden we hier echt ontspannen. Ik vertel mensen niet graag wat ze moeten doen, maar als je in dit gebied zeilt, moet(!) je echt even voor anker gaan in deze baai. Niet voor de restaurants, niet voor de uitgaansgelegenheden, maar vooral omdat het onderdeel is van de ultieme vrijheid die wij ervaren. Ik kan niet goed beschrijven hoe het is om met je eigen boot voor anker te liggen op zo’n plek, maar er zijn weinig momenten geweest in mijn vorige leven waarbij ik zo’n vrijheid en geluk heb ervaren als hier.

Na twee dagen was het dan toch echt weer tijd om verder te gaan. Reizen per boot betekent uitkijken naar de nieuwe plekken waar je naartoe gaat, maar ook afscheid nemen van de plaatsen waar je van geniet. Dit laatste is soms best lastig, maar tegelijkertijd ga je dus weer op pad naar iets nieuws. In dit geval was dat de stad Vigo. Nu was dit wel een dingetje, want dit zou ook de plaats worden waar Wilmer zou afstappen. Kun je tegelijkertijd zin en tegenzin hebben om ergens naartoe te gaan? Wilmer, als je dit leest, verkoop je huis, neem Kitty mee en kom bij ons aan boord. Rationeel misschien onlogisch, maar emotioneel fantastisch!

De haven in Vigo was fantastisch. Dit soort havens zijn heel leuk. Lekker relaxt en rustig, maar tegelijkertijd midden in de stad. Je kunt de drukte opzoeken als je zin hebt, maar ook lekker relaxt genieten op de boot als je wat rust wilt. De ideale combinatie. Wilmer was afgestapt en Anna Maj en Joris wilde graag een avondje met z’n tweeën. Dat betekende dat ik Vigo in m’n eentje ging verkennen. Geen enkel probleem. Dat is mijn ding. Daar ben ik goed in. Nadat ik even een biertje had gedaan op een willekeurig terras, ging ik de stad in. Ik ben ’s avonds gewoon gaan lopen om te zien waar ik uitkwam. Of ik links of rechts ging had niets te maken met een plan, maar meer met wat bij die kruising goed voelde. De straten werden smaller en smaller. Totdat ik een heel klein cafeetje tegenkwam. Daar zaten acht mensen aan de bar. De kroeg was dus vol. Al snel nadat ik in het Spaans een biertje bestelde, vroeg iemand waar ik vandaan kwam. Ik kan best een biertje in het Spaans bestellen, maar zo’n accent verberg je dus niet. Ik was die gekke Hollander die met z’n boot de wereld rondzeilt en zij waren een gewillig publiek. Al snel stond ik aan de kroeg uit te leggen wat ik aan het doen was en legden zij uit dat ik dit volgende drankje nu echt wel moest proberen. Een prima wisselwerking dus.

Halverwege de avond stelde de man, en zijn vrouw, naast me voor om naar een concert te gaan. Een snelle inschatting maakte dat ik vol overtuiging “Ja” zei. Niet veel later zat ik achterop zijn motor en scheurden we de nacht in, op zoek naar nieuwe avonturen. Het concert bleek een kroeg te zijn met live muziek, waar geen live muziek was die avond. Dat maakte inmiddels niet meer uit. Ik leefde op dat moment in Vigo, als iemand uit Vigo. We aten. We dronken. We feestten. Ik genoot intens van de stad, van de reis en van mijn nieuwe vrienden. Mensen die ik na deze nacht nooit meer zou spreken, of zien. Maar mensen die ik herinner van die nacht in Vigo. Die ene nacht in Vigo. Die laatste nacht in Spanje.

Achter op de motor

Spanje, we gaan je missen. Maar wees niet bang, we komen terug. We hebben van je genoten, maar kijken uit naar de volgende plek. Portugal, we komen eraan! Joris en ik voelen allebei dat we hier ooit weer terug willen komen. Het was geweldig om hier te zijn en tegelijkertijd hebben we nog zoveel niet gezien. Dit was wel echt al een van onze hoogtepunten van onze reis, terwijl er hopelijk nog zoveel komen.

Liefs, Bert

 

23 Comments

  1. Job

    Heerlijk verhaal, zoals een fantasievol kind alles voor zich kan zien bij het voorlezen, zit ik bij het lezen van deze verhalen alles vanaf de punt van het schip te bekijken.
    Ik kan niet wachten om het spannende of saaie of vermoeiende of angstige of ontspannen maar geweldige stukje met jullie mee te varen naar het volgende continent!

  2. José

    Helemaal gelijk, Job, ik zie het ook echt voor me! Zo fijn om even mee te mogen reizen tijdens het lezen van weer zo’n mooi blog! Wat fijn dat jullie het zo goed hebben!

  3. Tiny Groenendijk

    Heel erg leuk om jullie verhalen te lezen, geweldig wat jullie allemaal meemaken. Een groot avontuur waar jullie aan zijn begonnen en dat jullie heel veel plezier en gelukkige momenten brengt. Genieten!

  4. leoni

    och jongens wat heerlijk te lezen en was deze zomer week in Vigo en het was daar heerlijk
    liefs van tante Leoni! en Joris , groeten van Nema, ze vind je de dapperste man van de wereld!
    (ze doet mee aan de Voice)
    xleoni

  5. leoni

    och jongens wat goed te lezen en mee te beleven, was deze zomer week in Vigo en het was daar heerlijk
    liefs van tante Leoni! en Joris , groeten van Nema, ze vind je de dapperste man van de wereld!
    (ze doet mee aan de Voice)
    Ennu…bovenste foto is dat het eiland voor de kust van Vigo?
    xleoni

    1. Joris

      Heey Leoni,

      Ja, dat is een van de Cies eilanden aan de kust van Vigo. In dat baaitje lagen we voor anker.. Doe je Nema de groetjes terug? Wat leuk dat ze aan de Voice meedoet! Het programma kan wel zo’n sexy powervrouw gebruiken! Wens haar succes van me!
      Liefs Joris

  6. Anna Maj

    Heerlijke blog! Alsof ik er weer ben!!! Tot snel! (ik zeg het gewoon…. omdat dat lekker voelt :))

  7. j

    Fantastisch Bert bedankt voor deze Blog.
    Heerlijk dat jullie zo genieten. Jullie maken het voor de thuisblijvers wel erg verleidelijk.
    En ik verwacht dat jullie zo nog veel opstappers krijgen.

    Liefs en ga zo door

    Jos en Marja

    NB nog twee weekjesjos

  8. Angeline

    Ook ik genoot weer van de mooie blog! Dank Jullie i.c. Bert , heel fijn om op deze wijze met jullie mee te reizen en te mogen delen in jullie prachtige ervaringen. Zeker ook door de foto’s. Ja, het gevoel,van vrijheid, wat geweldig en een van de meest kostbare dingen in het leven! Gecombineerd met de ervaring van het nu en de continue verandering om je heen en bij jezelf. Ik ben blij voor jullie dat jullie alles zo intens kunnen ervaren, maar ook kunnen verwoorden.. Lekker op de ingeslagen koers doorgaan, inclusief take care…..liefs en zon op jullie pad, Angeline

  9. Christa

    Reisen per Boot heißt Ausgucken nach einem neuen Ort und Abschied nehmen von einem Ort wo ihr genießen konntet! Eine herrliche Beschreibung!
    Wieder ein toller Bericht und es ist eine Freude auf diese Art dabei zu sein! Weiter alles Gute! Gruß Christa

  10. Gerrit Kouwenhoven

    Bert, waarde neef, je schrijft alsof ik het zelf gedaan heb, heel herkenbaar! En beeldend. Ik heb nog even gegoogeld op Fisterra en Vigo. Vigo is nog best groot. Op fotootjes van Fisterra zie je ze dan inderdaad staan, de pelgrims, aandoenlijk.

  11. Ria berkhout

    Kunnen jullie al dit moois wel opslaan op die harde schijf aan de bovenkant van het lijf? Het is zoveel en indrukwekkend.
    Geweldig en geniet van alles wat er nog gaat komen. Heel veel denk ik.
    Dank jullie wel voor het delen met ons.

    Buuf

  12. Rosa

    Mooi om weer mee te mogen lezen op een stuk van de reis en al jullie avonturen! Heel erg leuk..liefs x Roos

  13. Mariska Schild

    Heren wat een mooi verhaal weer! Lekker genieten van al het moois dat de natuur geeft en dan zo nu en dan ook nog wat de mens je geeft!
    Zag dat jullie inmiddels in Vilamoura zijn. Hoe lang blijven jullie nog in Portugal? Ga zelf tijdens de herfstvakantie naar Portugal dus misschien kan ik dan nog even een drankje komen doen!

    Groetjes Mariska

    1. Joris

      Heey Mariska,
      Wat leuk dat je meeleest! Helaas gaan we dit weekend al naar Marrokko dus dat gaat niet lukken.. Jammer!!

  14. Richel

    Sjemig jongens, wat een gave blog is dit toch, ik wil meeeeer afleveringen….. kunnen jullie een beetje snel doorvaren naar de rest van de verhalen 🙂
    Duikflessen al op de rug gehad?
    Groet Richel van de duikclub Kikvors

  15. Sander

    Hi, volg enthousiast jullie prachtige avonturen met een gezonde dosis jaloezie, en volg jullie op vesselfinder pro. Zag dat jullie een hele lange tocht kruisend tegen de zuidenwind in langs de Portugese kust hebben gebeukt op weg naar Olhao, voorbij Faro nog net in Portugal, en vanwaaruit jullie oversteek naar Marokko hebben afgebroken en weer naar Olhao zijn teruggevaren, waar jullie nu weer liggen, erg benieuwd waarom?

    1. Joris

      Heey Sander! Leuk dat je ons ook volgt op Vesselfinder! De rede is simpel: het ging los! Angst en zeeziekte maakte terugvaren de beste optie. Inmiddels is poging 2 wel gelukt..
      Liefs ook aan Ardje!

  16. Vera

    Bert, wil je Wilmer en Kitty even niet zo verleiden met je verhalen over twee jongens die huilend van geluk op een boot zitten…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *