Portugal

Portugal

Na de prachtige stad Vigo varen we door naar Porto, onze volgende bestemming. Met z’n drieën gaan we op weg naar Porto. Een tocht van ongeveer 13 uur. Omdat we graag veel van Porto willen zien en omdat Anna Maj daar weer het vliegtuig moet halen kunnen we niet wachten op een mooie dag met goeie wind. We zijn moe, hebben weinig geslapen en vertrekken in de hoop dat de voorspellingen kloppen en de wind later op de dag aan zal trekken. Zon was overigens ook wel fijn geweest. Zowel zon als wind blijven uit dus motoren we de hele dag in de kou en komen in de avond aan in een vissersdorpje naast Porto. Moe en verkleumd eten we bij een van de vele visrestaurantjes die dit prachtige dorpje rijk is. Het begrip ‘Portugese tegels’ wordt ons hier duidelijk. De gevels van bijna elk huisje is betegeld met de mooiste tegels en ook op de straat prachtige wit glimmende stenen. Het lijkt alsof we door een decor van een filmset lopen.

De volgende dag verkennen we Porto. Wat een prachtige stad! Wat mij betreft de mooiste stad die we tot nu toe gezien hebben.. Aan beide zijden van de grote rivier de Douro trekt de stad zich op tegen de heuvels. Bijna alle prachtige steegjes en pleinen lopen schuin de heuvel op en geen straat loopt recht wat het maakt tot een groot pittoresk doolhof.

Porto in de nacht

Die avond komt onze volgende opstapper Paul aan. Voor mij vermengd het enthousiasme over Porto en de vreugde van de aankomst van Paul zich met het verdriet van het afscheid nemen van Anna Maj. Paul komt in de avond aan en Anna Maj moet de volgende ochtend vroeg op het vliegveld zijn. Het valt mij na een hele fijne en liefdevolle week toch wel heel zwaar. Met deze gemengde gevoelens hebben we nog een gezellig diner met zn vieren. Hierna wandelen Anna Maj en ik door Porto in terwijl Paul en Bert zich onderdompelen in de vele kroegen en discotheken van deze stad. Na Anna Maj bij het vliegveld te hebben afgezet ontmoet ik Paul en Bert in de vroege ochtend weer op de boot. Ik nuchter maar vol met emoties, zij vol met bier. De volgende morgen hebben we allemaal een kater. Om de kater te lijf te gaan besluit ik om naar Porto te wandelen. Paul besluit even later het zelfde te doen en Bert besluit op de boot zijn kater te verwerken. Zo spenderen Paul en ik de hele dag in Porto, voornamelijk op een van de mooie terrasjes uitkijkend op de Douro.

Omdat Bert het weekend bezoek krijgt van Caroline in Lissabon heeft Bert besloten om de trip van Porto naar Lissabon per trein te ondernemen om zo op tijd in Lissabon aan te komen. Paul en ik gaan de, vooraf geschatte, 38 uur durende zeiltocht met zn tweeën doen. De voorspellingen geven aan dat er een stevige wind uit het noorden komt. Hopend dat de wind niet meer is dan de voorspellingen vertrekken we aan het eind van de middag uit Porto. Gelukkig blijft de wind rond de 25 knopen hangen (windkracht 6) en is de wind het probleem niet. De golven daarentegen zijn wel heel groot en de impact daarvan is toch weer groter dan verwacht. Met 3 meter hoge golven schuin van achter is de en 25 knopen wind in het zeil is het een zware maar spectaculaire tocht. De Panta Rhei verweerd zich kranig en de autopilot doet zijn best maar kan niet voorkomen dat de boot regelmatig van de ene naar de andere kant van een golf wordt geslingerd. Gewoon zitten op het dek is een uitdaging en we moeten ons regelmatig schrap zetten. Voor Paul, die toch veel zeilervaring heeft, is dit een nieuwe ervaring en een serieuze ontgroening als het om oceaanzeilen gaat. We stellen een wachtsysteem in waardoor we om de 3 uur de kans krijgen om te slapen. Dat slapen lukt dus niet. Als je op het dek al nauwelijks kan blijven zitten is slapen vooralsnog een onmogelijke taak. Maar goed, we doen pogingen. De uren op het dek zijn spannend en mooi. De golven zijn imponerend en zeker in het donker, waar je vooral een zwarte muur voor je ziet en niet precies kan zien hoe de golf er uit ziet, is het ook een beetje angstig. Niet dat ik aan mijn veiligheid twijfel, de Panta Rhei is echt heel stabiel en ik vertrouw haar volledig. Het is meer de donkere omgeving die imposant en onvoorspelbaar is. Gelukkig zijn daar regelmatig de dolfijnen die licht in duisternis brengen. Letterlijk: Ook hier trekken ze, door de aanwezige fluorescerende algen, lichtgevende sporen door het water. Een spectaculaire lichtshow als gevolg. Nog altijd wordt ik zo vrolijk van die dieren! Met het aanbreken van de dag ontspannen we weer. Zoals ik al vaker tijdens tochten heb meegemaakt brengt de zon me rust en schijnt het nieuw licht op mijn werkelijkheid. Groot voordeel van de harde wind en grote golven in de rug is de snelheid die we deze tocht halen. Bijna de hele nacht hebben we ruim 7 soms boven de 8 knopen gevaren en dat is veel sneller dan verwacht. In de ochtend is de wind wel in kracht afgenomen maar de snelheid blijft hoog. Hierdoor komen we na 27 uur al aan in Lissabon. De vermoeidheid verdwijnt bij het zien van deze mooie stad! De aankomst is door een brede rivier onder een hele grote brug door naar de haven het dichtst bij het centrum. Met een ondergaande zon en achter ons, grote containerschepen naast ons en de imposante brug voor ons genieten we de ogen uit onze kop.

Aankomst in Lissabon

Vrijwel direct willen we Lissabon zien en besluiten na een korte douche de stad in te gaan. Lissabon heeft een bekende uitgaanswijk, Bairro Alto genaamd, waarvan de sfeer zich onderscheidt van alle andere steden die ik ooit gezien heb. De gezelligheid vind je hier op straat! De kroegjes zijn klein en niet bijzonder en iedereen haalt zijn drankje binnen en loopt daarmee weer de straat op. De sfeer wordt hierdoor door mensen bepaald en niet door de muziek of aankleding van de kroeg. Alle soorten mensen, leeftijden, rassen en subculturen lopen door elkaar en iedereen lijkt volkomen op zijn gemak. Ondanks dat we erg gecharmeerd zijn van deze wijk slaat nu de vermoeidheid dan toch toe.. Een paar biertjes zijn genoeg om mij volledig te laten instorten en al snel gaan we terug naar de boot om dan eindelijk onze verdiende nachtrust te pakken.

De volgende dagen ontdekken we Lissabon en daar is veel aan te ontdekken. Lissabon is groot en ik heb in de paar dagen dat we er zijn nog niet kunnen inschatten hoe groot. Treurige wijken met slecht onderhouden gebouwen wisselen zich af met prachtige pleinen en marmeren boulevards. We eten gezellig met zn vieren in het oude centrum en drinken drankjes in Barrio Alto. De volgende dag gaan Bert en Caroline er samen op uit en besluiten Paul en ik om het grote museum voor moderne kunst ‘Berardo’ op te zoeken. Een erg goed idee! Op de terugweg kiezen we ervoor om flink om te lopen en zo meer van de buitenwijken van Lissabon te zien. Bij elke kruising mogen we om de beurt kiezen waar we heen gaan waardoor de route een grote verassing blijft. Deze spontane route leidt ons naar een oud kerkje, een oud kasteel dat nu dienst doet als ministerie en een ambassade wijk waar we midden in een verkiezingsbijeenkomst terecht komen. So far so good totdat we later op de avond een straat in lopen waarvan we bij de eerste passen direct aanvoelen dat we een fout hebben gemaakt. Op de hoek van de straat staan een paar jongeren die ons aankijken alsof we gek zijn en verderop wordt gesist en gefluisterd. De sfeer in de straat slaat in een keer om. De straat bestaat uit 2 flatgebouwen tegenover elkaar. De verf is er al jaren geleden vanaf gebladderd en een aantal huizen hebben geen ramen en zelfs geen voordeur. Direct komen een paar jongeren op ons afrennen en schreeuwen in het Portugees of we Portugees zijn. Nee? Wat doen jullie hier dan, oprotten!! Ik versta geen woord Portugees maar dit begreep ik heel goed. Zonder te aarzelen lopen we door, alsof er niks aan de hand is. Een aantal mensen hangt over de balustrade van de flat en kijken geamuseerd naar de vreemdelingen die het lef hebben om door hun straat te lopen. Een blik naar de omstanders vertelde mij dat we geen hulp hoefden te verwachtten. De jongeren lopen nog steeds, Portugees scheldend, met ons mee als een oudere vrouw vanaf het balkon besluit dat het nu wel genoeg is. Ze schreeuwt een paar woorden naar de jongens en de jongens laten ons langzaam met rust. Nog steeds in het zelfde tempo doorlopend met een houding alsof we deze wandeling morgen weer zouden doen beseffen we dat we geluk hebben gehad. Blijkbaar kan je ook in Lissabon de verkeerde wijk inlopen..

Helaas ging Caroline die avond weer naar Nederland en wij besluiten dat we ook weer verder willen. De volgende dag vertrekken we naar een ankerbaai naast een schattig vissersdorp Sesimbra genaamd. De wind is perfect en er zijn weinig golven. Onderweg worden we verrast door een groep van zeker 100 jagende dolfijnen. We hebben nog nooit zoiets gezien! De snelheid en de agressie waarmee de groep zich verplaatst is echt ongelofelijk. In Sesimbra is niet veel te beleven maar het is mooi en rustig. De volgende dag varen we door naar Sines wat een vergelijkbaar klein vissersdorp is. Hier besluiten we in de stad te gaan eten en komen terecht bij een klein restaurantje naast het kasteel. De eigenaar is jong en enthousiast en vind het leuk om met ons te kletsen. Zodra de laatste gasten weg zijn sluit hij de deur en zet hij flessen drank op tafel. ‘Vanaf nu betalen jullie niet meer, nu zijn jullie mijn gast’. En zo werd het een gezellige avond. We liggen hier mooi voor anker en Paul heeft een aansluiting naar Lissabon waar hij de volgende dag het vliegtuig terug moet pakken dus we besluiten om nog een dag te blijven. We luieren, lezen, zonnen en genieten en besluiten de dag met een BBQ op de boot. Wat een goed leven! De volgende morgen staat de wekker om half 7. We beginnen de dag met een ochtendduik in het zeer koude water waarna Paul zijn bus moet halen en wij verder gaan naar volgende avonturen.

Voor anker in Sines

 

BBQ aan boord

15 Comments

  1. lies strik

    wat te gek! dank voor het prachtige schrijven, heel even vaar ik mee. behouden vaart verder! lies (van renee)

  2. Anoniem

    Weer een mooi verhaal. Mooie keuzes maken jullie in het leven. Vanaf de Grote Kanjer die verwaaid ligt met windkracht 9 op Vlieland een lieve groet. Liefs Carla en Ton

  3. René

    Bedankt voor weer een mooie blog.
    Ahhh Portugal, een prachtig (maar arm) wat weemoedig (de fado komt er vandaan) makend land, met heel lekker eten.
    Lissabon, gebouwd op heuvels en met prachtige hangbrug a la LA, werd in de 18de eeuw flink verwoest door een aardbeving en daarop volgende brand.
    Gelukkig staat er nog heel wat mooi spul overend incl. het beroemde kasteel.
    Bijzonder mooi moet dat zijn, die dolfijnen.
    Goede reis weer verder en hartelijke groet.

  4. Iris

    Heerlijk leesvoer en heel herkenbaar. Zag net dat ik ineens bereik had bij de kust, dus dacht ga snel jullie blog lezen haha. Inspireert om ook maar weer eens wat te schrijven, moet vast lukken deze tocht… Superleuk jullie te ontmoeten, benieuwd naar de komende avonturen:)
    Groetjes vd Immaqa

  5. Christa

    Wieder so ein schöner Bericht von Eurem Abenteuer. Vielen Dank und weiterhin alles Gute. Liebe Grüße von Christa

  6. Albert Bakelaar

    Ha Joris & Bert,

    jullie nemen het er wel van!
    Mooi dat we er in mogen delen.
    Is toch anders dan de Reeuwijkse Plassen, al hoewel die ook mooi zijn …

    een behouden vaart toegewenst!
    Albert & Judith

  7. Gijsje

    Mooi verhaal Joris. Het doet me goed om steeds over jullie avonturen te lezen.
    Dikke kus voor jullie allebei. Liefs, Gijsje.

  8. Anoniem

    Lieve Joris en Bert,
    Fijn om door jullie verhaal weer even meegenoten te hebben van jullie avonturen. De welgekozen foto’s maken het beeld compleet! Bedankt weer. Take care en veel liefs, Angeline

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *