Portugal naar Marokko

Portugal naar Marokko

Na een mooi, warm en ontspannen verblijf op de diverse locaties in Portugal staan we op het punt om een nieuw avontuur aan te gaan. Niet alleen weer een respectabele oversteek over de golf van Gibraltar maar ook de oversteek naar het continent Afrika! We steken recht over naar de stad Rabat in Marokko. In onze voorbereiding lezen we dat het af te raden is om Rabat in het donker in te varen omdat er veel ondieptes zijn. Overdag kunnen zeilboten zich een paar mijl voor de kust melden via de marifoon waarna er een loodsbootje de zee op komt en de zeilboten veilig de haven in loodst. Verder staat te lezen dat de haven dicht is bij laag water en een sterke westenwind te gevaarlijk is om in te varen waardoor hij dan dicht gaat. We willen dus overdag en het liefst met hoog water daar zijn. We rekenen uit dat we daarom in de ochtend moeten vertrekken. Onze laatste avond voor vertrek eten we nog gezellig met Tom en Heidi van zeilboot Shalom. Tom en Heidi hebben een probleempje met de motor en hebben besloten eerst een monteur te willen raadplegen voordat ze naar Rabat durven oversteken. We hadden graag op ze gewacht maar we moeten door aangezien wij afspraken hebben op de Canarische eilanden en later op de Kaapverdische eilanden. Hopelijk zien we ze nog even in Rabat. Op het terras, in Olhão na een mooie maaltijd, fijne gesprekken en een paar biertjes slaat de overmoed toe.. Op een of andere manier bedenken we dat het net zo makkelijk is als we nu direct vertrekken. Ik weet op het moment dat ik dit schrijf echt niet meer waarom maar het was echt een goed idee! Ook Tom en Heidi bedenken zich dat het fijn is als we samen zeilen en dat de motor misschien nu nog wel provisorisch gemaakt kan worden zodat we vannacht nog samen kunnen vertrekken. Terug op de boot buigen Tom en Bert zich over de motor van de Shalom en ik maak de Panta Rhei klaar voor vertrek. Tom en Heidi besluiten dat ze de motor toch niet helemaal vertrouwen dus vertrekken wij in het midden van de nacht naar Rabat, zonder- en wel uitgezwaaid door- Tom en Heidi.

 

 

Eerst varen we ruim een uur door het prachtige ‘wadden gebied’ van Olhão waar het vooral ’s nachts erg opletten is om in de geul en dus in de diepte te blijven. Aan het einde van het binnenwater bevinden zich 2 grote pieren die als doel hebben om de golven te breken. De weersvoorspellingen hadden verteld dat het een rustig zeetje zou zijn met golven van maximaal 1 meter. We waren dus redelijk verbaast toen we zagen dat de golven van zee OVER de golfbreker sloegen! Ook eenmaal op zee was het alles behalve een rustig zeetje. Elkaar geruststellend dat dit wel een onverklaarbaar landeffect zou zijn varen we verder de zee op met de hoop dat het verderop wel wat rustiger zal zijn. We stellen het wachtsysteem weer in en Bert gaat als eerste slapen. De wind is harder dan verwacht en ook de richting is veel ongunstiger. Met de wind schuin van voor (aan de wind) en golven van ruim 2 meter uit diezelfde richting is het erg onstuimig en zeer oncomfortabel. Tijdens mijn wacht zorgt er een combinatie van veel te weinig slaap, adrenaline, en toch die paar biertjes voor een sterkt toenemende mate van zeeziekte. Omdat ik het belangrijk vindt dat Bert goed slaapt blijft het een moeilijke keuze om Bert hiervoor wakker te maken. Daarbij komt, zeeziekte wordt met de minuut erger en het wordt daarmee met de minuut moeilijker om tot actie over te gaan. Ik probeer eerst nog te concentreren op de horizon, want dat helpt. Daarna komt de fase dat bewegen een slecht idee lijkt. Als ik maar heel stil blijf zitten, ogen op de horizon, dan voelt het minder slecht. Daarna komt de fase dat denken steeds lastiger wordt. Mijn gedachten worden wazig en denken gaat traag. Eigenlijk is het enige wat ik kan bedenken dat ik hier niet wil zijn. Alles behalve hier. Land, rust, een bed, slapen! Voor ik het weet denk ik traag en wil ik niet meer bewegen. Op het moment dat Bert boven komt en me vraagt hoe het gaat kan ik nog met moeite reageren en ben ik dus veel te laat met Bert informeren. In een poging te bedenken wat we nu moeten doen kan ik maar 1 ding bedenken; Terug! Ik wil niet meer verder! Terug naar land en ik wil slapen. We draaien om. Met de wind en golven in de rug voelt het direct een stuk fijner. Ik duik mijn bed in en val als een blok in slaap. Als ik wakker word zijn we weer bij de golfbrekers en heeft Bert de grootste moeite om de Panta Rhei met flinke stroming en hoge golven precies tussen de golfbrekers door te manoeuvreren. Met angst en vermoeidheid in het lijf varen we het laatste uur in stilte terug via de vaargeulen naar de haven. 8 uur na vertrek vangen Tom en Heidi ons weer op. We voelen ons verslagen en de moed zit inmiddels in de schoenen. Eerst maar eens goed slapen, morgen bedenken wat we verkeerd hebben gedaan en dan bedenken hoe nu verder..

We slapen een gat in de dag en komen die dag nergens meer aan toe. Praten zit er ook even niet in dus lezen we, kijken we een serie en eten we wat. Tegenover de haven staat een luxe hotel met zwembad waar we gebruik van mogen maken zolang we maar voor minimaal 25 euro per persoon consumeren. Dit is de plek waar we de volgende dag de hele dag verblijven. Tijd voor een evaluatie. Natuurlijk zijn sommige conclusies makkelijk te maken; We waren niet fit, hadden zelfs biertjes op gingen een beetje hals over kop weg. Beginnersfouten. Maar er komen ook vragen op tafel. Hoe om te gaan met zeeziekte? Hoe werken we samen? Welke aspecten in onze dynamiek werken wel welke niet? Ook blijkt het hebben van afspraken (mijn vader en Marja op de Canarische eilanden en Wilmer en Kitty op de Kaapverdische eilanden) een druk te creëren die stress oplevert. We besluiten planning een beetje los te laten. Geen afspraken meer maken, en het weer en fitheid voor laten gaan in beslissingen nemen. Allemaal lessen die we al kenden voor we vertrokken maar waar we toch niet goed genoeg naar hebben geluisterd. Na een mooie middag voelen we dat de neuzen weer de zelfde kant op staan en komt de moed weer een beetje uit onze schoenen gekropen. We kunnen weer nadenken over een nieuwe poging om over te steken.

Twee dagen later is de motor van de Shalom weer goed genoeg om de oversteek mee te maken en zijn net de Nederlandse boten Incentive en de Alliante in Oliaho aangekomen. We besluiten om met 4 boten over te steken. Alweer in de vroege uurtjes vertrekken we gezamenlijk. De tocht is weer zwaar. De golven zijn weer hoger dan voorspeld, weer is de wind harder en weer vanaf een andere hoek. Mijn zeeziekte komt terug. Als ik tijdens mijn rust uurtjes in mijn bed lig te trillen van vermoeidheid, angst en ziekte bedenk ik mij dat de eerste Marokkaan die 10 euro voor mijn boot over heeft hem mag hebben en dat ik nooit meer wil zeilen. Ook de andere boten hebben het zwaar. We houden elkaar op de marifoon kanaal 6 op de hoogte en besluiten om bij elkaar in het zicht te blijven. Dat geeft toch een goed gevoel. Uren stampen we tegen de wind en golven in. De volgende dag nemen de wind en golven gelukkig iets af. Mijn zeeziekte heeft niet doorgezet en is binnen de perken gebleven. Tegen het einde van de overtocht schijnt de zon, is alles weer droog en zeilen we op de manier dat zeilen ooit bedoeld was!

Zeilen zoals zeilen bedoelt is

 

Het moraal komt nog tijdens de oversteek terug, zeker op het moment dat we Rabat in varen denkt niemand meer aan de zware uren. Zeilersdementie wordt dat in het zeilerswereldje genoemd. Aankomen is vaak zo mooi, fijn en euforisch dat de tocht er naartoe, hoe ellendig ook, vrijwel direct wordt vergeten. Zo ook in Rabat! Prachtige strandjes, mooie wit met blauwe huisjes met rechts op de heuvel de Medina. Direct bij het invaren van de rivier voelen we dat een deken van warmte, liefelijkheid en heerlijke geuren ons bedekken. Overal zwaaiende vissers, vriendelijk glimlachende oude mannen op de kade en uitbundig enthousiaste kinderen. Wat een heerlijk welkom in een heerlijk land!

 

Aankomst in Rabat

De rivier van Rabat

 

10 Comments

  1. Lianne

    Wat een avontuur weer, maar gelukkig eind goed, al goed! Succes weer voor de volgende etappe! Groetjes van Lianne

  2. Christien van Putten

    wat spannend, gelukkig leest moeder Gijsje dit achteraf. groetjes Christien van Putten

  3. José Stolk

    Gelukkig leest deze moeder het ook achteraf en dat is maar goed ook:-) Maar mooi beschreven Joris en wat een avontuur weer, jullie maken veel mee samen! Hoogtepunten en dieptepunten, het schijnt er bij te horen bij zo’n grote zeilreis! Fijn om weer een blog te mogen lezen! liefs voor jullie allebei!

  4. Christa

    Wieder so ein spannender Bericht. Da kann man richtig mitfühlen. Sehr schön beschrieben! Danke!
    Weiter alles Gute und liebe Grüße von Christa

  5. Saskia

    Je voelt direct de spanning in je lijf als je dit leest en voor jullie in het kwadraat als het niet meer is… WoW wat een afzien en gelukkig dat dementie in deze positief is en je snel kunt genieten van de schoonheid van een nieuw continent..
    Kijk nu al uit naar de verhalen van jullie volgende, reeds gemaakte oversteek…..

    Liefs en wat blijven jullie toch bofkonten en helden Xx

  6. Gijsje

    Mooi verhaal weer van jullie.
    Joris, ik hoop voor je dat bij het vervolg van de reis de zeeziekte wegblijft.
    Fijn te lezen dat jullie goede contacten hebben met de bemanning van andere boten.
    Nu ik dit schrijf hebben we hier de eerste flinke januaristorm.
    Voor allebei een goed, mooi en gezegend 2018 en dikke kus, mamma.

  7. Angeline

    Gelukkig nieuwjaar voor jullie met veilige zeemijlen, mooie ervaringen, boeiende ontmoetingen, elkaars steun, en het blijven gebruiken van jullie gezonde verstand en intuïtie….
    Dank weer voor de eerlijke en mooie blog en foto’s. Ik kijk uit naar het volgende verhaal. Behouden vaart verder! en veel liefs!

  8. Babs en Larry

    Och Joris en Bert, wat spannend weer!! Je hebt het goed beschreven Joris, ik voelde de spanning in mijn lijf.
    We zagen uit naar de blog en denken alsmaar aan jullie!
    Heel veel liefs.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *