Marokko naar Canarische eilanden

Marokko naar Canarische eilanden

Marokko stond voor een paar dagen in de planning maar dat is een stuk langer geworden. Ik ben net terug van mijn vliegtripje naar de Canarische eilanden en we beginnen met de voorbereidingen voor onze trip met de boot naar de Canarische eilanden. Het weer is gunstig. De hoge golven van de dagen hiervoor zijn weer weg en het weer is stabiel. De windvoorspellingen geven weinig wind aan maar we vinden te weinig wind op dit moment veel fijner dan te veel dus besluiten we om te gaan.

Vertrekken is altijd meer werk dan je zou denken. We moeten boodschappen doen, iets wat zonder auto en zonder Albert Heijn echt altijd een hoop gedoe is. Gelukkig kennen we hier een vrij goede en grote supermarkt waar we met de taxi naartoe gaan. Verder koken we meestal voordat we vertrekken. Koken aan boord tijdens het zeilen is niet te doen, zeker de eerste dagen niet. Als we na een paar dagen ingeslingerd zijn durven we wel langer binnen te zijn maar de eerste dagen blijven we liever buiten op het dek. Om het verblijf in de keuken te minimaliseren koken we dus voor we vertrekken zodat we tijdens de tocht alleen maar eten hoeven op te warmen. In dit geval koken we voor drie dagen.

Na het koken moet alles in bakjes in de koelkast, de afwas gedaan, en alles worden opgeruimd. Niet alleen de vaat maar alles. Wat er los aan boord ligt zal door de golven door de boot vliegen. Verder moeten de watertanks, de dieseltank en de reserve diesel jerrycans worden gevuld. En vergeet de voorbereiding niet. We speuren de route af opzoek naar ondieptes, vaargeulen, boeien en tonnen en andere dingen die we kunnen tegenkomen welke we van tevoren willen weten. Ook in het weer willen we niet verrast worden. Wat is de voorspelling? Zijn er weersystemen in de buurt die onrust kunnen veroorzaken? Hoe staan de golven? Hoe is de stroming? Veel vragen waar we antwoorden op zoeken. Aan de hand van deze antwoorden plannen we de route. Soms is het interessanter om niet in een rechte lijn te varen omdat er verderop meer of minder wind is bijvoorbeeld.

Ook de aankomst bestuderen we goed omdat het bij land veel ondieper is dan op zee. Kunnen we in 1 rechte lijn de haven invaren, is er een boeienlijn die we moeten volgen? Zijn deze verlicht in het geval we in de nacht aankomen? Moeten we ons van tevoren aanmelden? Waar mogen we het anker uitgooien? Hoe zijn de inklaringsprocedures?

Zelfs eventuele uitwijkhavens bestuderen we goed. Mocht er iets aan de hand zijn, waar kunnen we dan snel aan land?

Windstilte op de atlantische oceaan

We besluiten om naar Lanzarote te varen, dit eiland is het eerste eiland dat we tegen gaan komen. Het is 4 dagen varen. Er is niet veel wind en we kunnen er in een rechte lijn naartoe. Na de uitklaringsprocedures te hebben doorlopen bij de douane krijgen we onze drone terug en vertrekken we samen met Iris en Koen van de zeilboot Immaqa. Er staat geen wind dus we varen op de motor langs de kust van Marokko omlaag en hopen dat de wind snel gaat komen. Helaas laat de wind het de hele dag afweten. Ook eerste nacht is er geen wind. We halen de weersvoorspellingen binnen met de satelliettelefoon en zien dat de voorspellingen zijn aangepast. Geen wind voor de aankomende week. Met de hoeveelheid diesel die wij aan boord hebben gaan we nooit op Lanzarote komen dus we besluiten om uit te wijken naar Essaouira om daar te tanken. Essaouira is een mooie kustplaats in Marokko. Het heeft geen jachthaven maar wel een vissershaven waar we vast wel diesel kunnen tanken. De Immaqa besluit hetzelfde te doen dus samen varen we na 2 dagen en 2 nachten de vissershaven van Essaouira in.

De haven van Essaouira

Het eerste wat we ervaren in de haven is een ontzettende stank. De geur van rotte vis komt ons ver voor aankomst al tegemoet. Dichterbij zijn er de meeuwen. Heel veel meeuwen. Nog dichterbij varen we langs heel veel oude krakkemikkige houten vissersboten terwijl de rotte-vis-geur zich vermengt met die van diesel en uitlaatgassen. Er zijn geen steigers en de boten liggen drie rijen dik langs de kade. Verderop ligt er 1 oude zeilboot waar we langszij kunnen liggen. Op de kade wordt de vis verwerkt, wat de geur verklaard. Visresten worden op de grond gegooid welke niet wordt schoongemaakt. Katten, meeuwen en ander ongedierte vieren dagelijks feest. Op de kade staat de douane ons op te wachten. We moeten meelopen om in te klaren. We geven aan dat we alleen langs komen om te tanken maar daar hebben de heren geen boodschap aan. We gaan weer de malle-Marokkaanse-bureaucratiemolen in. Eerst de douane; paspoorten laten zien, verzekeringsbewijs, eigendomsbewijs van de boot en een aantal nutteloze formulieren. Ook nu moeten we de drone inleveren, ook al is het dan maar voor ons geplande uurtje dat we willen blijven. Daarna naar de militaire politie. Ook hier weer alles laten zien, er worden met de mobiele telefoon foto’s gemaakt van onze paspoorten (iets dat in Nederland echt niet kan maar hier vrij normaal lijkt te zijn) en weer veel formulieren met dezelfde vragen die we net al bij de douane hebben ingevuld. Daarna naar de havenmeester. Je zou zeggen de havenmeester de minst belangrijke van de 3 instanties is maar hij doet er erg zijn best voor om dit te verbloemen. Met zeer gewichtige houding begint hij aan een soort kruisverhoor waar niemand op zit te wachten. Hoelang wij van plan zijn hier te blijven? We waren van plan om alleen te tanken maar nu zijn we al 3,5 uur verder! De havenmeester legt uit dat tanken in de haven niet aan te raden is omdat de kwaliteit van de diesel hier niet goed genoeg is voor de motor van een plezierjacht. We zullen met jerrycans in een taxi heen en weer moeten. Ok, prima… dan willen we ook wel de wereldberoemde Souk hier bekijken, nu we er toch al 3,5 uur zijn en niet direct weg kunnen. Weet je wat? Dan slapen we hier ook een nachtje en vertrekken we de volgende morgen vroeg weer voor deel 2 van de reis. Maar daar was de havenmeester het niet mee eens. Volgens hem is het hier te gevaarlijk om te blijven. In de nacht gaan alle vissersboten de zee op, ze zouden onze boot kunnen beschadigen. Daarbij is het niet veilig want er zou kunnen worden ingebroken in de boot. Ok, prima… dan tanken we en vertrekken we einde van de middag weer. De havenmeester knikt content voordat hij ons de rekening presenteert. 26 euro per nacht! Dat is voor Europese begrippen al niet goedkoop maar voor Marokko is dat een belachelijke prijs! Helemaal als je bedenkt dat we geen steiger, geen elektriciteit, geen stromend water, geen wc en geen douches kunnen gebruiken! En daarbij gaan we, op zijn aanraden, niet eens overnachten! De havenmeester geeft aan dat, eenmaal aangelegd, je het minimale tarief van 1 nacht moet betalen. Daarbij geeft hij aan dat we al 3 overheidsinstanties hebben belast met ons inklaren dus dat het logisch is dat we hiervoor gaan betalen. Geduld is het enige dat je nodig hebt bij overheidsinstanties, zeker hier. Toch raakt m’n geduld op. Ik weet dat ik niet veel kan winnen maar ik kan het niet laten een lange discussie met deze autoritaire dwerg aan te gaan. Alsof het mijn keuze is om hier lang te blijven, even tanken was het enige plan en nu zitten we hier! Natuurlijk trek ik aan het kortste eind maar we besluiten nu dan toch de nacht hier door te brengen. Als we ervoor moeten betalen gaan we er ook van genieten! Voor dat genieten was nu niet meer veel tijd over maar we doen een verlate lunch in de souk samen met Koen en Iris. Tegen de tijd we weer terug zijn op de boot en de jerrycans pakken om de diesel te tanken is de zon onder.

Met 4 jerrycans in de hand lopen we door de viezigheid van de haven richting de weg waar we een taxi aanhouden. De chauffeur rijdt ons netjes naar een tankstation maar wil niet wachten tot we klaar zijn met tanken. Hij zet ons af en gaat. Als blijkt dat er in dit tankstation niet met kaart of creditcard kan worden betaald moeten we een nieuwe taxi vinden. Natuurlijk is de straat leeg. Alleen een paard en wagen en een paar mannen op ezeltjes. Na lange tijd komt er dan toch een taxi langs die ons naar een ander tankstation wil brengen. Ook hij wil niet wachten, dumpt ons en rijdt verder. In dit tankstation kunnen we wel met kaart betalen maar weigeren ze jerrycans te vullen. Als we vragen waarom niet wijst de medewerker naar een stikker aan de muur met daarop een jerrycan met een rood kruis erdoor. Daarom niet. Op loopafstand bevindt zich nog een tankstation dus lopen we daarheen. Hier hangt ook de stikker met het rode kruis maar hier doet niemand moeilijk. Met 4 volle jerrycans moeten we weer lang wachten op een taxi. Bij het haventerrein aangekomen moeten we, met ieder 40 kilo aan diesel, nog een lang stuk lopen naar de boot. Daar gieten we de diesel over in onze tank en vertrekken we weer richting het tankstation voor nog een keer 80 liter diesel. Al met al een avondvullend programma.

 

De volgende morgen zijn we een beetje aan de stank gewend en genieten we van de grote activiteit in de haven. Boten varen af en aan met verse vis die aan de kant wordt gegooid en direct wordt verhandeld. Grote hoeveelheden sardines maar ook grotere vissen zoals haaien komen binnen. Iedereen in rep en roer en wij zitten op onze boot op de eerste rang. Echt heel indrukwekkend. We kunnen en willen niet te lang blijven dus gaan op tijd naar de douane om uit te klaren. Na de drone terug te hebben gekregen vertrekken we eindelijk voor deel 2 van onze reis naar Lanzarote. Net op tijd, want de havenmeester stond alweer op de kant op z’n horloge te wijzen. Klaar om 26 euro voor ‘nacht’ twee te vangen.

land in zicht!

Na weer 2 dagen op de motor te hebben gevaren komen we aan in Arrecife Lanzarote. Wat een verschil! De Canarische eilanden zijn zeer indrukwekkend, vooral vanaf het water. Grote rode vulkanische bergen vormen een surrealistisch decor. De Canarische eilanden zijn van Spanje en zijn erg toeristisch. De jachthaven is precies wat ik ervan verwachtte: netjes, groot en keurig onderhouden. Hier zullen we een paar dagen blijven want de voorspellingen geven te veel wind aan om door te zeilen.

6 Comments

  1. Christa

    Immer wieder ist es schön zu lesen! Freue mich schon auf den nächsten Bericht. Alles Gute von Christa

  2. José Stolk

    Voor de duidelijkheid, ik bedoelde geduldoefening in Essaouira! Ik heb mooie herinneringen aan dit stadje, maar ik hoefde daar ook niks te regelen:-) Liefs

  3. Jos

    Fijn dat de draad weer is opgepakt met deze blog.
    We keken er erg naar uit.
    Veel geleerd van hoe een burocratische molen niet functioneert.
    Leuk ook om te lezen wat er allemaal georganiseerd moet worden voor een overtocht met de boot.
    Groetjes Marja en Jos

  4. Ria

    Het houdt jullie wel bezig. Geen tijd om te luieren, maar dat komt wel weer. Was weer een heel verhaal.
    Wacht weer op de volgende story van jullie. Succes!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *