De Canarische eilanden en de oversteek

De Canarische eilanden en de oversteek

Tja, hoe omschrijf je de Canarische eilanden?! Het deel dat wij gezien hebben was niet zo bijzonder, eerlijk gezegd. Veel droogte, weinig groen, en vooral gemaakt voor toeristen. Alles is net even iets té schoon en net té mooi aangelegd om authentiek te zijn. We waren dan ook niet van plan om lang te blijven. Zeker niet omdat vrienden op ons wachtten op de Kaapverdische eilanden. Daar dachten de accu’s helaas iets anders over.

Tijdens de oversteek hadden we al gemerkt dat de accu’s het slecht deden. We moesten de motor continue draaien om te zorgen dat we genoeg energie aan boord hadden. Niet echt ideaal. Het kost veel diesel, maakt herrie en het stinkt. Het is tenslotte een zeilboot! In Arrecife besloten we dus om maar eens uit te zoeken wat er mis was. In eerste instantie dacht ik dat we kortsluiting hadden, maar uiteindelijk was de conclusie toch dat de accu’s kapot waren. Het grappige (of niet) is dat ik op zo’n moment de conclusie bijna niet durf te trekken, omdat m’n portemonnee het daar niet mee eens is. Voor de zekerheid dus maar even een monteur laten komen voor een onafhankelijke mening. Deze monteur had een accutester bij zich, die ik in mijn vorige leven maakte, en wist dus duidelijk waar hij het over had. De conclusie was simpel; de accu’s waren kapot. Dit kostte helaas weer veel geld en een paar dagen om nieuwe te regelen. Inmiddels zijn we er wel achter dat we in Nederland zo ontzettend verwend zijn! ‘Geduld is een schone zaak’ is een spreekwoord dat tijdens de reis vaak van toepassing is.

Gelukkig hadden de Canarische eilanden ook iets positiefs voor ons in petto. Nadat de accu’s vervangen waren, voeren we snel door naar Fuerteventura, om ons weer bij de Immaqa te voegen. Op dat eiland zou Mirthe (die ik in Marokko heb leren kennen), vriendin van Koen en Iris van de Immaqa, weer bij hun opstappen. Nu was dat niet alleen gezellig, maar ook nog eens erg gezellig. Ze had namelijk aangegeven dat ze wellicht vanaf daar bij ons op zou stappen, om met ons over te steken naar de Kaapverdische eilanden. Achteraf kan ik je vertellen dat oversteken met z’n tweeen beste pittig is, maar met z’n drieen heel erg leuk!

Tijdens de oversteken die Joris en ik samen deden, zagen en spraken we elkaar weinig. Je houdt namelijk drie uur wacht en probeert daarnaast zo veel mogelijk te slapen. Dit is best lastig, vanwege golven en/of zeeziekte, en in de praktijk slaap je dan ook vaak niet, of weinig. Als de ander dus boven komt om je af te lossen, ga je zo snel mogelijk naar beneden. Erg praktisch en erg ongezellig. Met z’n drieen heb je echter zes uur de tijd tussen wachten. Dat betekent dat je nog eens een half uurtje kan blijven zitten om even bij te kletsen. En dat je ’s middags tijd met z’n drieen hebt, omdat je bent uitgerust. We bakten tosti’s (Mirthe was de opper-tosti-schef!), luisterden muziek, kletsten, of speelde spelletjes. Wat een verschil was dit! Maargoed, ik loop op de zaken vooruit. Joris en Mirthe hadden elkaar zelfs nog nooit ontmoet! Het was dus nog helemaal niet zeker of Mirthe mee zou varen.

Pizza (door)bakken op de oceaan.

Nu scheelt het dat Fuerteventura die avond een beach party voor ons in petto had. Iets met een groot podium met live muziek, voetjes in het zand en veel bier. Een aantal ingredienten dat ik inmiddels wel kan waarderen. De Incentive en Alliante waren ook weer van de partij (had ik al gezegd dat het een groot drijvend dorp is) en al snel stonden we gezellig met z’n allen op het strand. Vele uren en biertjes later was de klik compleet. Wat ons betreft zou Mirthe mee gaan met de oversteek. Een paar dagen later kwam zij tot dezelfde conclusie. Het leven is soms best simpel.

De volgende dag namen we weer afscheid van de Incentive en Alliante, om samen met de Immaqa door te gaan naar de volgende haven. Daar zouden we de Shalom ook weer zien. Ik zeg het nog één keer: dorp! We hebben daar ’s avonds lekker met z’n allen gegeten en geborreld. Na diep in slaap gevallen te zijn, hoorde ik ’s ochtends vroeg geklop op de boot en stond Koen ineens in mijn hut. Is jouw buurman je huis wel eens binnen gelopen, om vervolgens doodleuk in je slaapkamer te staan en je te vertellen dat hij naar het volgende dorp gaat, terwijl je net wakker wordt?! In Nederland zou ik dit heel erg raar vinden! Hier best wel normaal. Hij was gewoon vriendelijk en wilde ons even op de hoogte brengen. Niks mis mee.

Net als de Immaqa, hadden ook wij een flinke kater. We startten de motor, zetten de stuurautomaat op koers en lieten het zeil naar beneden. Dat zeilen is best wel veel gedoe. Wij zijn ook op vakantie! Nog zo’n verschil met Nederland. Als we een dagje op het IJsselmeer gingen zeilen, wilden we elke minuut zeilen. Zo veel mogelijk, zo lang mogelijk! Er dringt dus zelfs een soort van efficientie door in ontspanning. Want als je niet elke minuut aan het ontspannen bent, gooi je kostbare tijd weg! Wat een stress eigenlijk. Best raar als ik er op terug kijk. Nu wil ik nog steeds zo veel mogelijk zeilen (behalve als ik een kater heb), maar meer omdat ik daarvan geniet. Niet omdat het om kostbare tijd gaat.

Op een of andere manier worden andere dingen belangrijk tijdens zo’n reis. Dit is misschien wel een basisprincipe dat ik pas nu begin te begrijpen. In Nederland is geld vaak heel belangrijk. Geld om een mooi huis te hebben, leuke dingen te doen, lekker te eten, op vakantie te gaan, etc. We doen best veel consessies om geld te verdienen. Een groot deel van ons leven besteden we in banen, die we stiekem niet altijd leuk vinden, om dingen te kunnen doen die we wel leuk vinden en te weinig tijd voor over houden. Hier is geld niet zo belangrijk. Eigenlijk gaat het daar nooit over (zolang je maar genoeg hebt). Hier is tijd belangrijker. Hoe lang kunnen we ergens zijn. Waar kunnen we wel heen en wat moeten we helaas links laten liggen. Die keuze wordt eigenlijk nooit gemaakt op basis van geld, maar altijd vanwege tijd.

Ik denk dat ik inmiddels geleerd heb dat geld altijd wel ergens te verdienen is. Hoeveel is afhankelijk van je achtergrond, locatie, milieu en hoeveel je er voor over hebt. En een hoop geluk natuurlijk. Laat het duidelijk zijn dat ik een hoop geluk heb en heb gehad. Tijd kun je echter niet verdienen. Tijd heb je, hopelijk genoeg, maar is een keer op. Ik heb dus besloten dat ik meer van mijn tijd wil genieten en daar af en toe geld voor nodig heb. Niet andersom.

Voor ons was het inmiddels tijd geworden om weer door te gaan. Dit betekende dat we voorgoed (hè Koen?!) afscheid namen van de Immaqa. Zij zouden namelijk eerst naar Gambia gaan en de oceaan niet oversteken naar de Cariben. Ook namen we afscheid van de Shalom, maar Tom en Heidi zouden we later vast weer zien.

Na de tochtvoorbereiding en nodige boodschappen gooiden we de trossen los en voeren we de schemering in. Op weg naar de Kaapverdische eilanden! Eindelijk! De tocht zelf was een verademing. Zoals ik hierboven al schreef waren we uitgerust en hadden we veel meer tijd voor elkaar. Het was echt gezellig. Daarnaast was het 6,5 dag heerlijk rustig weer met genoeg wind om lekker te kunnen zeilen. Dit was onze eerste echte oversteek en als ze allemaal zoals deze zouden worden, zouden we fluitend naar de Cariben varen.

Land in zicht!

Ik zal je een klein geheimpje vertellen. Eigenlijk is het pas tijdens deze oversteek geweest dat ik definitief heb besloten om de oversteek van de Atlantische oceaan mee te varen. Ik las voor de reis alles wat ik maar tegen kwam, maar we hadden allebei te weinig ervaring om echt te weten hoe het zou zijn. Daarom zijn we altijd eerlijk naar elkaar geweest en hebben we elkaar de vrijheid gegund om de reis in te vullen zoals we dat onderweg ervaren. Het begin van onze reis is soms best heftig geweest, zoals je hebt kunnen lezen, en daarom wilde ik de opties altijd open houden. Maar toen de heuvels van de Kaapverden ’s ochtends in zicht kwamen wist ik het zeker. Ik wil die oceaan over!

13 Comments

  1. Carla en Ton

    Lieve Bert en Joris.
    Weer een mooi verhaal. We begrepen dat jullie rond Kerst al in Suriname waren. Waar zitten jullie op dit moment?
    We zijn weer nieuwsgierig naar jullie volgende belevenissen. Behouden vaart.
    Liefs, Carla en Ton

  2. Angeline

    Mooi dat er weer een blog is verschenen. Ik kijk uit naar de volgende! Met Bert de oceaan over….OK Bert!.
    Grappig en filosofisch het inzicht over geld en tijd. Tja, zoals jullie zeilen doet het wat met de mens….ik kan het me zo voorstellen.
    Behouden vaart verder en liefs

  3. Gijsje

    Mooi verhaal Bert.
    Toch lief om te lezen dat je ook veel geluk hebt gehad!!!
    Ga met je mee met je inzicht over geld en tijd (helemaal mee eens).
    Veel liefs aan jullie, mamma Gijsje.

  4. Christa

    Einfach immer wieder toll eure Berichte. Es ist schon ein Erlebnis so von eurer Reise zu erfahren und ein wenig mitzuerleben. Freue mich schon sehr auf den nächsten Bericht. Alles Gute für euch!

  5. Inge

    Wat een prachtig verhaal zo Bert! Deze reis zorgt voor prachtige inzichten. Bedankt dat je die met ons wilt delen.
    Groetjes Inge

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *