Kaapverdische eilanden

Kaapverdische eilanden

Wat een aankomst! Onze grootste oversteek tot nu toe is heel goed gegaan en met onze vrienden Wilmer, Kitty, Thomas en Vera aan de kant is het een nog groter feest om aan te komen! Hier hebben we ons enorm op verheugd en het is precies zoals we ons hebben voorgesteld. De opluchting van land onder de voeten en de warme knuffels van de mensen waar we van houden brengt ons in euforische stemming. Het douanekantoor is op papier wel geopend maar er blijkt niemand te zijn dus kunnen we rustig wat gaan eten op een van de weinige terrasje dat dit kleine dorpje Murdeira blijkt te hebben.

Eerste stappen aan land!

Zowel Wilmer en Kitty als Thomas en Vera hebben hun appartementen, in het zuidelijker gelegen plaatsje Santa Maria, aangehouden omdat onze aankomstdatum natuurlijk niet vast stond en omdat ze zich konden voorstellen dat wij wel een nachtje in een vast bed zouden willen slapen.. Nou dat willen wij wel! Nog een keer naar de boot om spullen te pakken en daarna een taxi zoeken om naar Santa Maria te gaan. Een man met een pick-uptruck biedt ons aan om te rijden en zo zitten we al snel met vier mannen in de pick-up en 3 vrouwen in de auto op weg naar Santa Maria. Wat een heerlijk dorpje aan een prachtig wit strand met blauwe zee. Wilmer en Kitty hebben een appartement met groot terras naast een zwembad en aan het strand. Wat een feest! We ontspannen, zonnen, zwemmen, borrelen en genieten! We eten in een heerlijk restaurant aan het strand en gaan vroeg naar bed. En wat is een vast bed heerlijk na zoveel dagen op zee te hebben geslapen! Een keer geen geschommel, geklots en gestuiter in bed!

Uitzicht vanaf het appartement van Wilmer en Kitty

De volgende dag bedenkt iedereen zich dat we het zo lekker hebben dat de appartementen nog 2 dagen worden verlengd en zo beleven we een heerlijke minivakantie in een prachtig klein dorpje op het eiland Sal. De sfeer is goed, de mensen heel vriendelijk en het strand echt uit een brochure!
Na 3 dagen bespreken Bert en ik de verdere planning. We willen de grote stap maken om de Atlantische oceaan over te varen maar omdat dit een behoorlijke trip is willen we deze niet alleen doen. Gelukkig hadden we al 2 lieve mensen, namelijk Thomas (een andere dan hier aanwezig) en mijn broer Job. Het wordt tijd om een definitieve vertrekdatum af te gaan spreken zodat die 2 hun tickets kunnen boeken. Omdat wij ongeveer 3 weken achter liggen op schema hebben zij ook hun agenda’s moeten omboeken. We besluiten om over 2 weken te vertrekken vanaf het eiland Sao Vicente.

Voor onze goeie vrienden Wilmer en Kitty hadden dit besluit niet zien aankomen en voor hun is het een grote teleurstelling. Ze zijn al 3 weken op de Kaap Verden, omdat we in Nederland hadden afgesproken hier een paar weken samen op de boot te gaan eilandhoppen. Door deze onverwachte wending slaat de sfeer om en is teleurstelling duidelijk voelbaar. In de afgelopen tijd hebben we ons 4-en gerealiseerd dat hier miscommunicatie en andere verwachtingen aan ten grondslag liggen: zij dachten dat vertraging aan onze kant geen invloed had op het oorspronkelijke idee, wij daarentegen wisten dat we ook weer door moesten en de afspraken voor de overtocht niet konden afzeggen.

Het lastige is dat de appartementen net zijn opgezegd en we met 7 man op de boot gaan verblijven! Iets dat de spanning niet ten goede komt. Na een goed gesprek over de ontstane teleurstelling besluiten we alsnog gezellig een aantal dagen te gaan zeilen. We zullen niet te ver weg kunnen omdat Thomas en Vera binnen een paar dagen weer naar Nederland zullen vliegen. Daarna is het plan om via een paar andere Kaapverdische eilanden zo snel mogelijk naar Sao Vicente te zeilen omdat daar ons zeil nogmaals gerepareerd moet worden.

Thomas en Vera

De eerste dag staat er helaas geen wind en varen we op de motor naar de prachtige baai die we de dagen daarvoor al vanaf het strand hebben gezien. De volgende dag varen we de oost kant van het eiland naar beneden om daar in een ankerbaai voor anker te gaan. Vera en ik kopen nog een gigantische Mahi Mahi door met het rubberbootje naar een vissersboot te varen en uit de verse vangst van vandaag nog voor het aan land een mooi exemplaar te zoeken. Met 7 man houden we nog ongeveer de helft over, waren mijn ogen weer eens groter dan onze magen. Na het eten spelen we een spelletje, genieten van de sterrenhemel en gaan op tijd naar bed. De volgende dag varen we terug naar Santa Maria waar Thomas en Vera uitstappen omdat ze een dag later het vliegtuig moeten halen. Helaas blijven de emoties rond de teleurstelling van onze vertrekdatum grote spanningen opleveren. Mede doordat het visum van Wilmer en Kitty binnen een paar dagen afloopt, het veel tijd kost om het te verlengen en ze tot de conclusie komen dat verlengen minder zin heeft omdat er weinig van eilandhoppen/zeilen terecht gaat komen (zeil bij zeilmaker), besluiten ze om hun ticket om te boeken en ook van boord te gaan en niet mee te varen naar Sao Vicente. Wat een domper en wat een teleurstelling! We hadden ons alle 4 verheugd op een samenzijn maar miscommunicatie en verschillende verwachtingen zorgen dat ons weerzien is uitgelopen op een anticlimax. Heel verdrietig.

Samen met Mirthe vertrekken we van Sal om door te zeilen naar Sao Vicente. Onderweg stoppen we bij het eiland Sao Nicolau en overnachten we bij het prachtige onbewoonde eiland Santa Luzia. De zee is prachtig helder en ik kan het niet laten om, ondanks flinke branding, naar de kust te zwemmen en een wandeling te maken op dit maagdelijk witte strand. De volgende dag hebben we nog maar een paar uur te varen en we genieten van de kustlijn en de silhouetten van de eilanden hier in de omgeving. We leggen aan in de haven van Mindelo. Dit is niet zomaar een haven, dit is een vertrekkers haven. Een buitenstaander zal niet veel verschil zien maar voor ons is het een openbaring! Bijna iedereen die hier ligt bereid zich voor op de grote oversteek. De schepen zijn allemaal vertrekkers-schepen. Dit is te zien aan oa. windvaan sturing, zonnepanelen, jerrycans met brandstof en water, en grote netten met groente en fruit er in. Elke dag vertrekt er wel een of meer schepen waardoor er altijd wat gebeurd op de steiger. De een doet nog een laatste reparatie, bij de ander wordt een scheepslading boodschappen bezorgd en verderop gooit een schip zijn trossen los om met veel gelukwensen vanaf de kant, te beginnen aan het grote avontuur. Wat een energie en wat een leuke sfeer! De spanning van de grote oversteek begint bij mij nu echt te kriebelen. Gelukkig hebben we nog even voordat Job en Thomas komen en hoeven we voorlopig vooral ons zeil laten maken, tijd zat om dit mooie eiland te ontdekken.

Met de rotsige scherpe randen en de ruige kustlijn afgewisseld met witte stranden verschillen de Kaapverdische eilanden vanaf zee niet veel met de Canarische-. Toch is de cultuur heel anders. De Kaap Verde liggen voor de kust van Senegal en de bevolking heeft qua uiterlijk toch het meest van de Afrikanen uit die regio. De taal is echter een mix van Portugees en het Afrikaanse Creools. De sfeer vind ik weer iets Caribisch hebben maar dat komt misschien omdat het eilanden zijn.

 De eerste avond eten we met z’n drieën in een restaurant. Als Bert en Mirthe weer naar de boot gaan besluit ik nog even in mijn eentje te stad in te gaan. Ik begin bij een barretje waar ik al snel kennis maak met 4 jonge Nederlanders. Met zn vijven gaan we na een paar biertjes het nachtleven in en eindig ik om een uur of 4 in een duistere nachtclub boven op een heuvel. Omdat ik Bert en Mirthe in de laatste dagen voor Mirthe weer naar huis gaat hun privacy gun, ontdek ik in de dagen erna nog veel meer van het eiland. Ik ga alleen naar discotheken, deel een biertje en heb een lang gesprek met een lokale junk, doorsta het geflirt van een prostitué waar ik alsnog een leuk gesprek mee heb, lach me een ongeluk om de domme Nederlandse toeristen die ik hier tegenkom, geniet van de lieve Nederlanders die ik tegenkom en vermaak me enorm in mijn eentje. Na 3 dagen spreek ik af met mijn lieve vriendinnetje Marieke die toevallig deze dagen op dit eiland moet zijn voor haar werk. Wat een toeval en wat een gezelligheid! Ik ken de stad inmiddels zo goed dat ik Marieke en haar collega’s een beetje op sleeptouw kan nemen en zo kan ik hun onder andere laten zien wat mij zo ontzettend ontroerde in de avond daarvoor. Toen had ik al mijn reserves opzij gezet en ben ik tussen de hele stoere Afrikaanse mannen en de misschien wel stoerdere vrouwen in de rij gaan staan om de lokale discotheek van binnen te zien. Tot mijn verbazing kwam ik in een totaal andere wereld dan die ik me had voorgesteld; Er werd in paren gedanst. Echt, de hele dansvloer stond vol met stelletjes die heel dicht tegen elkaar zeer minimalistisch en ongelofelijk sensueel stonden te dansen. Met de heupen tegen elkaar en dan vooral de vrouwen die dan met hele kleine heupbewegingen zeer sensuele bewegingen maken. En het mooie was dat niemand zich nog van meer dan een vierkante meter bewust leek te zijn. De paren gingen zo in elkaar op dat het leek alsof de wereld kon vergaan terwijl zij in het meest intieme moment van hun leven zaten. En dan allemaal he? Alle stelletjes! Ik denk niet dat ik ooit zo intiem heb gedanst en denk ook niet dat ik het zou kunnen. Maar ernaar kijken was al heel erg bijzonder!

De dagen erna spendeer ik met Marieke en collega’s op het strand en op terrasjes. Wat een fijne plek en wat een gezelligheid! Samen met Marike haal ik Job en Thomas van het vliegveld. Wat een feest om vooral mijn lieve broer te zien! De volgende dag is een verdrietige dag, vooral voor Bert en Mirthe want Mirthe vertrekt weer naar Nederland. Hopelijk komt ze ons later deze reis weer opzoeken. De drie dagen erna zijn we bezig met de voorbereidingen. Weer bekijken, de boot nogmaals controleren en heel veel boodschappen doen. De oversteek naar Suriname zal ongeveer 17 dagen duren maar daar moeten we niet vanuit gaan. Als we windstilte tegen komen zullen we er veel langer over kunnen doen. Dus we gaan uit van 24 dagen eten en drinken. Grote boodschappenkarren vol worden door de supermarkt bezorgt en ook de markt wordt afgestruind voor verse groente en fruit.

Volledig bepakt met volle watertanks, volle dieseltank, volle reserve jerrycans, spanning in ons lijf en heel veel zin, vertrekken we met z’n 4en voor de grootste oversteek tot nu!

Klaar voor de grote oversteek!

 

 

8 Comments

  1. Angeline

    Fijn Joris en Bert, dat er weer een blog verschenen is. Het zijn vooral de sfeerimpressies en informatie over de plekken waar jullie zijn en met wie die mij bij het lezen helpen om een beeld re krijgen van het een en ander. Ja, ik kan me gioed voorstellen dat miscommunicatie en verschillende verwachtingen voor ernstige teleurstellingen kunnen zorgen. Communicatie, communiceren is ook werkelijk moeilijk! Hopelijk hebben alle betrokkenen van de zeer vervelende situatie kunnen leren en is de test van de vriendschap goed afgelopen!!! Ondanks alles.
    Het zijn ook weer leuke en stoeren foto’s.
    Blijven jullie goed voor elkaar zorgen en houd s.v.p. de vriendschappen in ere, wat er ook is. Goede tijden verder en genietse! Take care!

  2. José Stolk

    Fijn, weer een blog! Nu al benieuwd naar de volgende! En wat een mooie foto’s! Liefs!

  3. Babs

    Mooi geschreven Joris, we krijgen echt een beeld van jullie leven op de boot en er vanaf. Veel liefs van ons beiden. Xxx

  4. Christa

    Ach, ist das wieder schön zu lesen und so schöne Fotos. Vielen Dank und weiter so! Liebe Grüße Christa

  5. Ton

    Hallo mannen, Geniet elke keer weer van jullie mooie verhalen.
    Mahi Mahi, heb je toch nog iets geleerd van het lesje visfileren.
    Ben benieuwd wanneer het eerste visje tijdens het duiken wordt gevangen.
    Veel plezier en geniet ervan.

    Duikvereniging de Kikvors
    Ton

  6. Carla en Ton

    Wat een heerlijk verhaal. Joris en Bert jullie zijn een stoer stel.
    Lieve groet Carla en Ton

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *