De oversteek deel 2

De oversteek deel 2

Door Job van der Heijden

 

Dag 10

Na tien dagen varen met de wind en golven in de rug en ontzettend rustig en stabiel weer merken we op dag 10 dat er het een ander verandert. Er is weinig wind, soms even helemaal niks, en er zijn voor het eerst ook meerdere stapelwolken. In de hoop zo weer in een windgebied te komen varen we een paar uur op de motor. Op een gladde, bijna golfloze oceaan besluiten we even stil te gaan liggen. Dit is het moment, we gaan er in, netjes om de beurt en met de motor op standby zwemmen we een paar minuten veilig dichtbij de boot wat rond. Onderwater kijkend naar een oneindig diepe lege blauwe ruimte.

Na deze frisse duik varen we langzaam weer verder op de motor tot eindelijk het melkmeisje (stand van de zeilen) haar werk weer mag doen. Een klein wolkje dat ons zou inhalen groeit onverwachts uit tot een super hoge wolk en wordt prachtig oranje verlicht door de zonsondergang. Het veranderende weer geeft aanleiding om allemaal wat alerter te zijn en iets conservatiever te varen in de nachten (rif in het zeil en genua wat ingerold). Tijdens de laatste drie dagen van de tocht verandert er van alles, we spotten een vliegtuig, de eerste boot op de AIS is zichtbaar, de eerste lichtjes van andere boten met het blote oog zijn te zien, veel meer andere soorten vogels, meer vissen, veranderende kleuren van het water en de beruchte squalls (heftige mini stormen op zee). Ook de sfeer aan boord verandert voelbaar, het aftellen begint nu echt en eigenlijk heeft iedereen zin om aan te komen! Joris en ik hebben een kleine competitieve drang om zo veel mogelijk uren van de navigatie ETA verwachting af te halen terwijl Bert terecht minder behoefte heeft aan onnodige risico’s en zich minder zorgen maakt over een paar uur meer of minder na al die dagen op zee. Door de aanwezigheid van iets actievere wolken verschillen de windsnelheden regelmatig. Het is deze nachten dan ook een sport om te voorspellen hoeveel wind er in elke wolk zal zitten. En wat nou als ik een paar graden meer bakboord ga om dan net die andere wolk mee te pikken? De verschillen liggen die nachten tussen de 12 en de 25 knopen.

Land in zicht

Toen ik de laatste nacht op zee wakker werd van een koerswijziging, liep ik snel naar buiten. Het zeilmeisje moest eruit, om een klapgijp te voorkomen stond daarom het zeil vast. Maar deze koers kunnen we niet blijven varen. Thomas had deze nacht dienst en schatte minder leuke windsnelheden in toen hij zag dat een enorme squall aan beide kanten onze boot zou gaan verslinden. Nadat hij Joris had wakker gemaakt besloten ze de koers zo snel mogelijk aan te passen. Nog in mijn boxershort, maar wel met reddingsvest en aangelijnd, schiet ik ook maar even te hulp. Wonder boven wonder splitst de mega squall in twee, die elk aan een andere kant voorbij vliegen, zodat we rustig kunnen genieten van de zonsopkomst. Niet zo maar eentje… Prachtige kleuren, pittoreske wolken, bijzondere vogels en bovendien een welkomstcomité van minimaal 20 dolfijnen. Niet eventjes, maar zeker 1.5 uur lang blijven ze om de boot zwemmen en voor de punt uit springen. Wat een ochtend… Zulke wekkers wil ik wel vaker!!!

 

De laatste zeemijlen bestuderen Joris en Bert de meest recente weer- en diepte kaarten, slapen we wat en bedenken we wat we moeten doen als we niet voor zonsondergang de Suriname rivier op kunnen varen. We zien die dagen ook meerdere enorm indrukwekkende grote schepen langs racen. Geweldig om te zien is ook de kleine Surinaamse vissersboot die zo dichtbij langs vaart dat we vriendelijk toegezwaaid worden door de bemanning, de eerste mensen na 13 dagen. Hopelijk zijn diezelfde enthousiaste mannen nog in leven, bedenk ik mij nu, vanwege de meerdere recente aanvallen en afslachtingen op Surinaamse vissersboten. Het risico op een aanval door piraten op ons hebben we laag ingeschat. In een jaar tijd was er maar één (Nederlandse) zeiljacht aangevallen door (Venezolaanse) piraten. Desondanks zijn we deze nacht dichter bij de kust extra alert en zetten we onze AIS ‘s nachts uit. Alleen met het blote oog is ons toplicht nog te zien, des te beter moeten we opletten voor eventuele schepen in de buurt. Bizar om te bedenken hoe machteloos je dan zou zijn en vooral verdrietig hoe immens slecht, wat je situatie ook is, sommige mensen kunnen zijn eigenlijk.

De laatste uren duren ineens vrij lang. Volgens de kaart liggen we al bijna op het land terwijl we met het blote oog nog niks kunnen zien. Wel zien we dat de zee van diep blauw steeds meer richting bruin kleurt. Ook geeft de dieptemeter weer iets aan. Een laatste mooie squall pakt ons van de zijkant nog een beetje mee, van 15 knopen wind naar 37 knopen in een paar minuten tijd. Omdat we allemaal wakker en alert zijn en bovendien niet volop worden geraakt is dit even volop genieten! Omdat de wind hier iets is gedraaid kunnen we eindelijk weer eens een lekkere spectaculaire schuine koers varen met verfrissend opspattend water in je bakkes.

 

Eindelijk is dan een streep, niet zulk indrukwekkend, land in zicht. Ook kunnen we op zee al duidelijk allerlei geuren afkomstig van het land ruiken. De daarop volgende uren varen richting de Suriname rivier is er een om nooit te vergeten. We weten al weken vrij zeker dat we hier uiteindelijk zullen aankomen, het is niet eens zo mooi en het leven op zee was niet slecht, desondanks zorgt het besef van aankomst voor aardig wat adrenaline. Stoer als we zijn wordt dit moment door iedereen vrijwel onbesproken intens op z’n eigen manier beleefd.

We komen voor zonsondergang aan en kunnen dezelfde dag nog naar het vaste land! Joris en Bert, die ondertussen even genieten van hun eerste regenbui sinds Engeland, hebben al contact opgenomen met een van de twee mini plezierjacht havens in Suriname. Varend door Paramaribo toont die bebaarde zeebink (Joris) zijn kleine hartje toch even, blij als een kind op de punt van de boot probeert hij zenuwachtig zijn vriendin te spotten, die net zo zenuwachtig ons staat op te wachten aan de kade in Paramaribo.

Na een korte emotionele ‘zwaai-liefde-ikzounaarjetoezwemmenalsikechtstoerwasgeweest’ neemt Anna Maj een taxi naar de haven om haar stinkende geliefde daar echt om de hals te springen. Een avond van euforie volgt, ondanks dat ik die dag zowel mijn petje, zakelijke telefoon als te dure zonnebril aan Neptunis heb moeten offeren. De netjes verzamelde afvalzakken halen van boord en met de dinghy vertrekken we dan eindelijk naar de kant waar we los van Anna ook vriendelijk worden welkom geheten door een aantal andere Nederlandse overstekers. Het restaurant van de Nederlandse haveneigenaar blijft speciaal voor ons langer open en al snel zitten we uitgebreid te eten, drinken, videobellen en verhalen met elkaar uit te wisselen. Ondanks de muggen, geuren en oerwoudgeluiden slapen we heerlijk want dit is de eerste nacht waarbij de boot niet kraakte en niet schommelde. Kijkend naar de eerste zonsopkomst vanaf het vaste land van Zuid Amerika probeer ik ondertussen het avontuur van de afgelopen dagen te bevatten en op te slaan voor het leven…

 

 

 

9 Comments

  1. Nico Tamis

    Ontzettend leuk mannen. Ik volg jullie nog steeds op Marine Traffic. Behouden vaart.

  2. Jose

    Mooi Job, je hebt het schrijftalent van de mama!
    Ik lees al jullie verhalen altijd met zoveel plezier.

  3. Meet

    Te gek mannen, super om jullie ervaringen te lezen en vooral heel fijn dat de grote oversteek zo voortvarend is verlopen!!! Groeten uit zonnig A’dam

  4. Sandra

    Mooi geschreven Joris, wat een intens moment om zo aan te komen aan land. En te gek, die dolfijnen! Kus uit Amsterdam

  5. Angeline

    Wat een indrukken, wat een belevenis, ja voor je/jullie leven is dit bijzondere avontuur een schat en verrijking! Tijd om na te genieten…. ❤️

  6. Jos van der Heijden

    Mooi geschreven Job en ook wel spannend. Leuk dat we het beeld van de aankomst in Suriname ook hebben kunnen zien.
    liefs Marja en Jos

  7. José

    Alweer een mooi verhaal, Job! Met een goed einde😅! In the pocket, deze mooie ervaring! Liefs ook voor Bert en Joris!

  8. Christa

    Das war bestimmt ein ganz besonderes Erlebnis. Etwas, was ihr nie vergessen werdet.
    Vielen Dank, dass ich teilnehmen konnte. Liebe Grüße Christa

  9. René

    Zo dan. Heelhuids aan de overkant aangekomen. Wát een belevenis moet dat zijn geweest al die dagen en nachten midden op de oceaan met het weer, de wind, de zon, de wolken als decor of beter gezegd jullie in dat drijvende notendopje daarbinnen “te gast”. Prachtig. En vast onvergetelijk de zonsonder-, opgangen en dolfijnen.
    Blij dat jullie daar zijn!

Laat een reactie achter op Sandra Reactie annuleren

Your email address will not be published. Required fields are marked *